Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Sine qua non

Προσπαθώ να εξελίξω ή να συντηρήσω αυτό που νόμισα ότι ήμουν μέσα στο χειμωνιάτικο δωμάτιο των δεκατεσσάρων χρόνων.

Και ίσως τελικά η σκέψη και τα έντονα συναισθήματα να δημιουργούνται κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Αναζητώ πάλι την ένταση που είναι το μόνο πράγμα που με κρατά ζωντανή. Η ένταση που μπορώ να αντλώ μέσα από την καθημερινότητα και …την ήρεμη ζωή. Δεν κυνηγώ την αδρεναλίνη, τον κίνδυνο, τη φασαρία ή το απρόβλεπτο. Αγαπώ τη γαλήνη που προσφέρει η κάθε μέρα που έχω σχεδιάσει με τις ευχάριστες μικρές εκπλήξεις που διαρκούν μέσα στην καρδιά και το χρόνο. Και αυτή η γαλήνη και η ισορροπία με ευχαριστεί και με κάνει να νιώθω, να νιώθω. Αυτή είναι η δική μου προσωπική ιδιότροπη ένταση που δεν δύναμαι να χάσω, αυτή η φωτιά που αισθάνομαι μέσα μου που σημαίνει ζωή. Αυτή τη φωτιά ψάχνω να βρω αν είναι στη θέση της. Δε μου λείπει το παρελθόν. Μου λείπει ο ενθουσιασμός για το τώρα. Μόνο φόβο νιώθω για το αύριο. Φόβο ότι θα χαθούν όλα, ότι θα τα χάσω όλα, ακόμη και αυτή τη γαλήνη που πάντα επεδίωκα. Η γαλήνη είναι πια το μόνο μου κίνητρο για να κάνω αυτά που πρέπει να κάνω.


Η ένταση μέσα στη γαλήνη είναι το δικό μου νόημα.
Εγώ όταν (δεν) είμαι εγώ