Ψαχνοντας την Ουτοπια...

Θα τρελαθούμε!

2012-01-21T18:12:00.001+02:00

-------------

------

Θα τρελαθούμε! Πότε; σήμερα; αύριο; Η τρέλα αυτή θα πάρει τη μορφή επιδημίας. Αργά και σταθερά θα πέσουν όλοι οι ΥΓΙΕΙΣ. Η τρέλα θα πάρει τη μορφή τυφώνα. Θα σαρώσει τον 21o αιώνα.

- Πότε;
- Σήμερα, αύριο!
- Θα αργήσει αυτό;
- Αργεί το αναπόφευκτο;

Κοιτάξτε καλά τον εαυτό σας στον καθρέφτη κι ακόμη καλύτερα τα παιδιά σας. Γιατί αυτό που βλέπετε είναι πολύ προσωρινό. Μη φοβάστε και μη χαίρεστε. Μόνο προετοιμαστείτε όσοι έχετε αυτιά και μάτια. Και πείτε μου, αγαπητοί:

Θα σπάγατε την τηλεόρασή σας;

Θα σκοτώνατε τον εχθρό, όχι τον Τούρκο, κι ούτε τον Αλβανό, κι ούτε το Βούλγαρο ή οποιαδήποτε παραδοσιακή απειλή, αλλά έναν άλλο κουστουμαρισμένο;

Θα καίγατε τα χρήματά σας;

Αν σας δινόταν η επιλογή θα προτιμούσατε ανέσεις ή ελευθερία, μάχη ή σκλαβιά; Πόσο νομίζετε ότι σας έχει καταπιεί η ΜΑΖΑ, η ΣΥΝΗΘΕΙΑ, η “ΥΠΟΜΟΝΗ”, ο ΦΟΒΟΣ, η ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ, το ΤΙΠΟΤΑ;

Έχετε χαλαρώσει μέσα σε αυτές τις λέξεις και τις νιώθετε να σας αγκαλιάζουν προστατεύτικά; Ή απλώς τις ανέχεστε; Ή μήπως αδυνατείτε να σηκώσετε το βάρος τους;

Τι είναι αυτό που λατρεύετε, αυτό που κατέχει πρώτη θέση στη συνείδησή σας, αυτό για το οποίο θα πεθαίνατε;

Όταν κοιτάζετε γύρω σας, βλέπετε τίποτε το αφύσικο;

Πώς καταναλώνετε καθημερινά το χρόνο σας;

Ποιο χαρακτηριστικό σας είναι αυτό που σας κάνει να ντρέπεστε; Μήπως κατά τύχη είναι αυτό που κοροϊδεύετε όταν το συναντάτε σε άλλους;

ΛΥΚΟΙ! ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΛΥΚΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΜΑΣ! ΔΙΨΑΜΕ ΓΙΑ ΑΙΜΑ, ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΡΩΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΘΗΣΥΧΑΖΟΥΜΕ ΤΗ “ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ” ΜΑΣ ΕΥΛΟΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΓΕΥΜΑ ΩΣ “VEGETARIAN”! ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΠΑΝΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ, ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΕΞ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ, ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ “ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ” ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΑΠΟ ΛΥΠΗΣΗ ΚΑΝΕΝΑ ΨΙΧΟΥΛΟ ΣΤΟ ΖΗΤΙΑΝΟ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΑΔΟΧΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ, ΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ! Πόσο φυσιολογικό μπορεί να είναι αυτό;

Και πείτε μου πάλι: Όσοι θεωρείτε ότι δεν πράττετε όλα αυτά, αυτό συμβαίνει λογω δικής σας επιλογής ή μήπως εξαιτίας του ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΤΕ ΔΙΟΤΙ ΔΕ ΣΑΣ ΔΟΘΗΚΕ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ; Σας χαρίζω ένα δαχτυλίδι του Γύγη και περιμένω να μου απαντήσετε. Μα ξανασκεφτείτε! Εσείς δεν είστε που αν και φτωχοί και αδύναμοι ξεκοκαλίζετε τα παιδιά σας και τις γυναίκες ή τους άντρες σας; Εσείς δεν είστε που με την πρώτη ευκαιρία θα πατήσετε στο χώμα όποιον τυχόν πιο αδύναμο και πιο μικρό βρεθεί μπροστά σας για να έχετε την ψευδαίσθηση της ισχύος;

Και ξέρουμε μέχρι τώρα πολύ καλά να λυπόμαστε τους άλλους, ναι. Όλους όσους θεωρούμε πιο αδύναμους, “αχ τους καημένους”. Εμάς θα μας λυπηθεί ποτέ κανένας; Σήμερα ή αύριο; Όταν θα πιάσουμε πάτο ποιον θα έχουμε να λυπόμαστε; Περιμένετε να πιάσουμε πάτο για να το σκεφτείτε;

- Θα τρελαθούμε!

- Πότε;
- Σήμερα, αύριο!
- Θα αργήσει αυτό;
- Αργεί το αναπόφευκτο;

Λολίτα Ζωγράφου

σκέψεις

από και για τον Δ

-----------------

--------

`~.

Ελευθερία;...

2011-11-23T12:11:00.000+02:00

Είναι απίστευτο το πώς, μόλις ο άνθρωπος γίνει υπήκοος, ταχέως ξεχνά τόσο ολοκληρωτικά την προηγούμενη ελευθερία του... κι έτσι παρατηρούμε μια κατάσταση οπού αυτός ο άνθρωπος δεν έχει χάσει την τόσο ελευθερία του όσο έχει κερδίσει την σκλαβιά του. Αληθεύει ότι στην αρχή οι άνθρωποι υποτάσσονται κάτω από τον εξαναγκασμό και τη βία αλλά εκείνοι που έρχονται μετά από αυτούς, υπακούουν χωρίς τύψεις και κάνουν πρόθυμα ότι και οι προκάτοχοί τους, επειδή πρέπει να το κάνουν.

Σημασία ασημαντότητας

2011-09-24T22:48:00.001+03:00

Ο έρωτας δε συμβιβάζεται. Και ο ερωτευμένος είναι ερωτευμένος και δρα "παράλογα" και "ριψοκίνδυνα" ανεξαρτήτως συνθηκών. Κανείς ερωτευμένος δεν απαρνιέται τον έρωτα, κανείς ερωτευμένος δεν στερεί τον έρωτα από τον άλλο που τον ζητά.

- Αυτά απαντούν στην ερώτησή σου;

Μα ίσως, μικρούλα, και να μην είσαι αρκετό δέλεαρ, ίσως να μην έχεις τη δύναμη και τα μέσα να κάνεις το μυαλό να ξεφύγει, να περάσει στο επίπεδο της εμμονής, να εμφανίσει αυτά τα περίφημα συμπτώματα σχιζοφρένειας.

Ή ίσως οι καιροί είναι πιο δύσκολοι κι απ' τη δυσκολία να "βγει" ο μήνας...

(Οι σκέψεις μου δεν είναι ούτε επιχειρήματα ούτε αξιώσεις. Απλά τυχαίνει να με επηρεάζει η νύχτα. Όπως επίσης τυχαίνει η "σχιζοφρένειά" μου και όχι η λογική μου να με κάνει δυνατή, να μου δίνει ώθηση να παλέψω, να βρω τρόπους και λύσεις σε ό,τι έχει πράγματι σημασία. Δεν ονειροβατώ, όχι, αντιθέτως, έχω επίγνωση των αντικειμενικών και μη συνθηκών. Ό,τι όμως είναι σημαντικό παραμένει πάντα σημαντικό. Καληνύχτα σε ένα άγνωστο μέλλον. Μα πόσο γνωστό είναι το παρελθόν;)

Λολίτα Ζωγράφου

Δύο μοναδικά λουλούδια, ένα χαλασμένο αεροπλάνο κι ένα ταξίδι

2011-09-02T01:04:00.000+03:00

Ποιος φοβάται τη φθορά; Ποιος φοβάται το θάνατο; Ποιος φοβάται την εξαθλίωση που πλησιάζει ενώ ζούμε σε ροζ όνειρα με σπίτια και αυτοκίνητα και ρούχα και τόσα... τόσα άλλα;... Ποιος υπάρχει απλώς και επιθυμεί;

Πόσο διαρκεί στην πραγματικότητα η νεότητα; Πόσο ξόδεμα ζωής είναι να αναπνέεις πάνω σε ένα τζάμι για μια ανάσα που δε θα φτάσει ποτέ στον προορισμό της; Τι εννοώ, τι εννοώ; Φοβάμαι να εννοήσω αυτό που εννοώ. Εγκλωβισμένη ανάμεσα στην απόλαυση και το φόβο, αυτά να αλλάζουν θέση αναίσχυντα. Πόσο ισχυρές είναι οι αντικειμενικές συνθήκες;

Πόση σημασία έχει ο κίνδυνος ένα αρνί να εξουδετερώσει ένα μοναδικό τριαντάφυλλο την ώρα που ένας πιλότος παλεύει μέσα στην έρημο να επισκευάσει το αεροπλάνο του; Αλήθεια αυτή την απάντηση δεν τη γνωρίζω και αμφιβάλλω αν θα τη μάθω αρκετά σύντομα.

Τώρα μπορώ να ζήσω. Δε θα μπορώ για πάντα - προφανώς. Ας μιλήσουμε κι άλλο για τον πιλότο. Πόσο χρόνο μπορεί να αφιερώσει σε ένα τριαντάφυλλο; Πόση ενέργεια; Πόση υπομονή μέχρι να αφιερωθεί στα πραγματικά σοβαρά θέματα;

Δε με νοιάζει να είμαι κατανοητή, να βάλω τη σκέψη μου σε μια λογική σειρά που θα κορυφώνεται και θα φτάνει στο πουθενά. Με ενδιαφέρει να σχηματίσω τη σκέψη μου, να είναι ένας σωστός κύκλος με αρχή και τέλος το τώρα.

Εγώ όταν (δεν) είμαι εγώ

2011-07-21T23:46:00.000+03:00

2011-07-15T15:58:00.004+03:00

2011-07-14T18:47:00.002+03:00

2011-07-13T15:09:00.003+03:00

The Wall

2011-07-12T22:01:00.003+03:00

The Fletcher Memorial Home

2011-06-17T20:44:00.000+03:00

Take all your overgrown infants away somewhere

And build them a home, a little place of their own.

The Fletcher Memorial Home for Incurable Tyrants and Kings.

They can appear to themselves every day

On closed circuit T.V.

To make sure they're still real.

It's the only connection they feel.

"Ladies and gentlemen, please welcome, ~~Reagan~~ and ~~Haig~~,

Mr. ~~Begin~~ and friend, Mrs. ~~Thatcher~~ and ~~Paisly~~,

"Hello Maggie!"

Mr. ~~Brezhnev~~ and party.

"Who's the bald chap?"

The ghost of ~~McCarthy~~,

And the memories of ~~Nixon~~.

"Good-bye!"

And now, adding colour, a group of anonymous latin-

American Meat packing glitterati.

Did they expect us to treat them with any respect?

They can polish their medals and sharpen their smiles,

And amuse themselves playing games for awhile.

Boom boom, bang bang, lie down you're dead.

Safe in the permanent gaze of a cold glass eye

their favourite toy

They'll be good girls and boys

In the Fletcher Memorial Home for colonial Wasters of life and limb.

Is everyone in?

Are you having a nice time?

Now the final solution can be applied.

Λολίτα Ζωγράφου

Βράδυ

2011-06-15T03:20:00.000+03:00

"Μετά το ξημέρωμα τι;"

Πότε θα ΄ρθει ο καιρός να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα;

(Μήπως η απάντηση δόθηκε ήδη;

Πόσο προκαθορίζω μια απάντηση που περιμένω να έρθει

ή που φοβάμαι μήπως δε μου δοθεί αλλά τη δω γραμμένη στο πετσί μου;

Μήπως δόθηκε ήδη, δεν πρόσεξα, με τύφλωνε το φεγγάρι στο μυαλό μου

και τα άστρα πάνω απ' το κεφάλι μου,

γιατί δεν προσέχω,

δε θέλω να με βαθμολογείτε απόψε και ποτέ,

έχω βαρεθεί να παίρνω άριστα

στην ανοησία.

Όταν θα ωριμάσει η απάντηση θα ωριμάσω κι εγώ,

θα γελάσω,

χαχα!,

πόση σημασία είχε τελικά που δεν πρόσεχα,

καμία! χαχα!

είναι αναπόφευκτη τελικά η σύγκρουση,

όποιος μείνει όρθιος κερδίζει,

τι;

τον εαυτό του!

Όταν συνειδητοποιήσω πόσο νέα είμαι θα πω:

"Έχω όλη τη ζωή μπροστά μου!",

μα δεν την έχω,

θέλω να ζω σαν αιώνια που πρόκειται να πεθάνει αύριο.

Ο Ήλιος μάρτυράς μου,

ο θάνατος θα με βρει ζωντανή εμένα, ακούς!)

Εγώ όταν (δεν) είμαι εγώ

Ααχ, αυτές οι παλιές καλές μέρες!...

2011-06-14T02:30:00.001+03:00

Μην ξεχάσεις το παρελθόν σου, μην ξεχάσεις το παρελθόν σου. Αυτό είναι που σε έκανε τον άνθρωπο που είσαι. Αυτό είναι που θα σε κάνει πιο δυνατή. Αλήθεια, δεν είναι παράξενο που τότε τολμούσα περισσότερο απ' ό,τι τώρα; Αυτές οι πονεμένες ρίζες είναι που θα με πάνε κάπου αλλού, με δέρμα σκληρό και ανθεκτικό, δόντια κοφτερά και νύχια θανάσιμα. Αυτές που με μεγάλωσαν βίαια και απότομα, αυτές που με έκαναν γυναίκα μέσα από τη βολική για τότε μεταμφίεση του άντρα-πολεμιστή, αυτές που με έκαναν να ονειρεύομαι την αιώνια ομορφιά, τη στιγμιαία ελευθερία, μέσα σε αυτές τις στιγμές εξερευνούσα σιγά σιγά τις απολαύσεις του κορμιού καθώς και τους πόνους αυτού, την αγωνία του, το άγχος του, τους φόβους του και τη δύναμη της ανταρσίας. Πότε θα δούμε ελεύθερη γη, εμείς οι νεόπλουτοι, οι πρώην σκλάβοι που μόλις μας δόθηκε λίγη αυτονομία και γαλήνη, δεν ξέρουμε πώς να τη χειριστούμε παρά βουλιάζουμε σε απελπισία; Πού πήγαν οι ρίζες, η μνήμη αυτών που μας έφεραν εδώ που είμαστε; Πότε θα 'ρθει ο καιρός να πιει το σώμα λίγο νερό;

Λυπάμαι που ο Φρόυντ επιβεβαιώνεται στην περίπτωσή μου. Λυπάμαι που έχω απωθήσει τις περισσότερες από τις δυσάρεστες μνήμες που με έκαναν πιο δυνατή. Ναι, δυσάρεστες ήταν οι μνήμες, όχι τα γεγονότα, τα γεγονότα είναι πάντα ουδέτερα και ο καθένας τους δίνει διαφορετικό χρώμα. Πάντως, η απώλεια της μνήμης μου μου έχει στερήσει την επιδεικτική περηφάνια μου για τις πληγές μου, τις πληγές που παιδιά μας κάνουν να ντρεπόμαστε και να σωπαίνουμε.

Δε θέλω να ξεχνώ. Κι αν θυμάσαι καθόλου, έλεγα πεισματικά πως θέλω πάντα να παλεύω. Όπως επίσης έδινα υποσχέσεις στον εαυτό μου για ηρεμία, για ευτυχία, για έρωτα. Κυρίως για ξεδίψασμα, για νερό. Δεν ήμουν η δειλή που είμαι τώρα ή τουλάχιστον δεν είχα ακόμη αποκτήσει τις δειλίες που έχω πια. Αυτές με κρατούν μακριά από την πλήρωση των υποσχέσεών μου. Αυτές και η πτώση μέσα στο ανικανοποίητο της απελευθέρωσης.

(Ποτέ δεν μπορούμε να καταλάβουμε έναν άνθρωπο. Απαξιώνουμε ή γιγαντώνουμε τη βαρύτητα της ιστορίας του ανάλογα με τις δικές μας εμπειρίες και αντιλήψεις. Αδυνατούμε να κατανοήσουμε την απόχρωση που πήρε ένα γεγονός στη δική του ψυχή και τα αποτυπώματα που χαράχτηκαν σε αυτή. Κρίνουμε τις πράξεις του ως σωστές ή λανθασμένες ανάλογα με τη δική μας ηθική. Κρίνουμε. Αν έχεις ζήσει με κάποιον μπορείς να είσαι κοντά του περισσότερο, χωρίς όμως ποτέ να αναιρούνται τα παραπάνω. Σωστά, Μαρία; Οι εξηγήσεις περιττεύουν. Πάμε να ικανοποιήσουμε τώρα τη δίψα μας, αργήσαμε, δε νομίζεις;)

Λολίτα Ζωγράφου

Ο Πάνας, ο Σατανάς και τα μαγικά πλάσματα του φιλελεύθερου σεξ

2011-06-12T16:37:00.001+03:00

Η μελαγχολία έχει κάνει πια κοιλιά. Την παρατάισαν οι ποιητές της Ευρώπης, την φούσκωσαν και την χόντρυναν τόσο ώστε να έχει χάσει την αρχική έννοιά της.

Και ένας οργασμός δεν είναι παρά ένας οργασμός όταν δε συνοδεύεται κι από άλλον ένα, κι όταν δεν ακολουθείται από το φιλί της παρηγοριάς για το σώμα που άγγιξε τα υπέρτατα όρια της αντοχής του.

Πόσα δευτερόλεπτα κρατά ο οργασμός; Τι σημαίνουν αυτά τα δευτερόλεπτα, τι σημαίνει το πλήθος τους, η επιμήκυνση της διάρκειάς τους, η συμπύκνωση της έντασης εντός τους, εκείνη η σκέψη που μονοκρατεί ως βίωμα τις στιγμές αυτές, το τέντωμα των μυών, η έκκριση ιδρώτα, τα όρια που μετακινούνται λίγο πιο πέρα, λίγο παραπάνω, λίγο ακόμη να τα ξεπεράσουμε... Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ποιο είναι το μεταφυσικό μυστικό και νόημα που ενυπάρχει σ' αυτή την τελετή;

Ποιος ήταν ο πρώτος που χαρακτήρισε το κορμί εκκλησία; Και γιατί; Ποιος ήταν ο πρώτος που χαρακτήρισε την απόλαυση αμαρτία (=σφάλμα); Ποιος ήταν αυτός ο αλήτης που την καταδίκασε, που εξαπέλυσε τις Ερινύες να ξεσκίσουν τη σάρκα και τη συνείδηση των ανθρώπων μετά από την ανώτατη απόλαυση; Ποιος ήταν που θεώρησε τη γυναίκα όργανο του Σατανά (όχι τυχαία πανομοιότυπου με τον Πάνα) για την γοητεία της, για τα στήθη της, για το φύλο της και την ηδονή που κατακλύζει το σώμα της, ώστε να την κάνει να πιστέψει πως όλα αυτά πρέπει να πολεμηθούν, να καταπιεστούν, να υπάρχουν για να εξυπηρετούν μόνο πρακτικούς σκοπούς; Κι ακόμη περισσότερο ποιος ήταν εκείνος που πρώτος είχε την καλή θέληση να αντεπιτεθεί σε όλη αυτή την αντίληψη πηγαίνοντας τη γυναίκα και τον άνδρα στο άλλο άκρο της σεξουαλικότητας, σ' αυτή την απελευθέρωση της πλάκας, στην επιφανειακή φιλελεύθερη συνεύρεση, στην ισοπέδωση των φύλων και των ιδιαιτεροτήτων τους, στην απαξίωση κάθε μεταφυσικής ή τουλάχιστον πιο εσωτερικής σημασίας που εμπεριέχεται στον έρωτα; Εντέλει ποιος ήταν αυτός που πρώτος είχε την ιδέα να πάψουμε να νιώθουμε και να εξερευνούμε τους τόσο ρευστούς και εύπλαστους τοίχους της ύπαρξής μας; Σημειώνω ότι η πρώτη επίθεση στον έρωτα και η αντεπίθεση που ακολούθησε είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Πες μου, ο έρωτας είναι πολυτέλεια σε εποχές πολέμου; Ή μήπως αναγκαιότητα; Και τι σχέση έχει η έκφραση και η μορφή του με τα χαρακτηριστικά και την κυρίαρχη ιδεολογία κάθε εποχής και κοινωνίας; Επηρεάζεται από αυτά ή μήπως τα επηρεάζει;

Ποια ήταν η πρώτη σημασία του έρωτα; Τώρα πια έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια κι εγώ τον κρατώ από το χέρι για να ψάξουμε και να σπρώξουμε μαζί εκείνα τα όρια. Κάνε με να μπω σ' εκείνη την πρώτη σημασία του έρωτα, να την κατανοήσω, να την κάνω για λίγο δική μου, να δω τα πράγματα μέσα από αυτό το ιδιαίτερο πρίσμα. Τι διαφορετικό θα δω και θα νιώσω; Θα με κάνει αυτό πιο δυνατή, πιο μαχητική, πιο ανθεκτική για να παλέψω τώρα που πρέπει; Γιατί, αλήθεια, για τι θα παλέψω αν δε ζω για τη ζωή;

Λολίτα Ζωγράφου

Πεταλούδες και άλλα έντομα

2011-06-11T23:23:00.001+03:00

Φραγμοί. Ένα στοπ. Σε όλα. Δεν είναι μέτρο αυτό. Είναι η παρεμπόδιση από το φτάσιμο της υπερβολής που δεν είναι υπερβολική απαίτηση. Είναι η παρεμπόδιση από το φτάσιμο της τελειότητας που είναι υποκειμενική και προσωπικό επίτευγμα.

Στην ουσία είμαι μια μύγα χωρίς φτερά. Βρόμικη, τρισάθλια, γεμάτη μικρόβια από μολυσμένες πηγές διαμόρφωσης, που ούτε καν μπορεί να πετάξει - για να πάει πού; Θα πετούσε έτσι άσκοπα, χωρίς προορισμό, χωρίς ούτε καν έναν άγνωστο προορισμό; Καλύτερα ίσως αυτή η απουσία φτερών. Είναι χρήσιμα, αλλά στην περίπτωση αυτής της μύγας άχρηστα και επιβλαβή.

(Βρέθηκε στο βιβλίο της Στατιστικής. Αδυνατώ να θυμηθώ πότε και γιατί γράφτηκε.)

Εγώ όταν (δεν) είμαι εγώ

Κινδυνεύει η ζωή

2011-06-09T00:50:00.000+03:00

"~~Αντιμέτωπος με τα ισόβια ο Λυμπέρης~~"

Δε θα 'θελα ποτέ μου ν' αλλάξω και να 'σαι σίγουρος,

Τη δύστυχή μου μοίρα με τη δική σου δουλικότητα.

Γιατί το 'χω καλύτερα σ' αυτό το βράχο να 'μαι καρφωμένος

Παρά να 'μαι ο πιστός υπηρέτης, ο αγγελιαφόρος του πατέρα Δία!

ΑΙΣΧΥΛΟΣ (ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ)

Ένα εκτυφλωτικό φως την υποχρέωσε ν' ανοίξει τα μάτια και να τα ξανακλείσει αμέσως. Ήλιος! Ο θεόρατος ήλιος είχε κατέβει χαμηλά και την τύφλωνε. Του χαμογέλασε χωρίς να τολμά να τον ξανακοιτάξει. Θα 'μαι στη θάλασσα, αυτό το βουητό και... ποιος πετούσε βότσαλα, που χτυπούσαν ολόγυρα στο κρανίο της και την πονούσαν. Τι αστείο κι αυτό. Και γέλια, χοντρά, παχιά γέλια. Όχι, δεν είναι βουητό θάλασσας αυτό. "Πού βρίσκομαι;"

- Λες να τη γαμήσομε;

- Γριά είναι μα στέκει.

- Ναι, ναι μωρέ, τρώεται σου λέω!

Μια παλάμη ανθρώπινη πασπάτευε ψηλά μεσ' στα σκέλια της. "Εγώ είμαι!". Έκανε μια αυθόρμητη κίνηση για να διώξει το χέρι που προσπαθούσε να χωθεί μέσα της, αλλά δεν μπορούσε. Το χοντρό γέλιο την πετροβόλησε πάλι. "Μα γιατί, πού βρίσκομαι; Δεν έχω χέρια! Τι γίνανε τα χέρια μου;...". Άνοιξε μικρές χαραμάδες ανάμεσα στα βλέφαρά της. Όχι, δεν ονειρεύεται. Ίσια μπροστά, έβλεπε τις άκρες των ποδιών της ν' ακουμπούν σχεδόν στα κάγκελα ενός στενού κρεβατιού. Τα 'βλεπε μα δεν μπορούσε να τα κουνήσει. "Νειρεύομαι. Τώρα θα ξυπνήσω κι όλα...". Άνοιξε τα μάτια της περισσότερο. Από τις άκρες των ποδιών της και πάνω ξεφύτρωναν τρεις πανύψηλοι άντρες που την παρακολουθούσαν γελώντας ξεχάσκωτα. Ο ένας άρπαξε το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού της και το 'σφιξε δυνατά.

- Ξύπνησε το μωρό μου; Και οι τρεις ξέσπασαν σε γέλια και τράνταζαν το κρεβάτι. "Σε μένα το λέει! Μα ποιοι είναι αυτοί; Πού βρίσκομαι;". Το κρεβάτι δεν είναι δικό της. Και το φως δεν είναι ο ήλιος. Μα ένας δυνατός γλόμπος. Αλλά δεν κρέμεται κανένα φως στην οροφή της κρεβατοκάμαράς της. Και το θα γύρευαν τούτοι οι χυδαίοι στο σπίτι της; Στο δικό της σπίτι; Το μαλακό φιλόξενο τοπίο του σπιτιού της απλώθηκε για λίγα λεπτά ανάμεσα στους αγνώστους και την ίδια. "Κοιμάσαι χαζούλα μου... να δεις που σε λίγο θα βρεθούμε δω, στο μεγάλο αναπαυτικό κρεβάτι με τη μικρή κονσόλα πλάι στο προσκέφαλο. Ένα κακό όνειρο, αυτό είναι. Οι επιστήμονες ισχυρίζονται πως νειρευόμαστε μόνο πέντε λεπτά, συνήθως στην αρχή ή στο τέλος της νύχτας, λίγο πριν ξυπνήσομε. Και γι' αυτό έχομε συχνά την αίσθηση πως το όνειρό μας κράτησε όλη τη νύχτα. Βέβαια, έτσι είναι. Η μέρα, αχ την ευεργετική μέρα...".

- Άσ' την ρε να ξυπνήσει καλά να το ευχαριστηθεί κι αυτή!

- Εγώ πάντως ρίχνω πρώτος...

- Δοσ' της ένα τσιγάρο, είναι πρεζού, μας το 'πανε.

- Φέρε, θα ξυπνήσει πιο εύκολα...

"Για μένα μιλούν έτσι, αν είναι δυνατό!". Χωρίς να το καταλάβει άνοιξε τα μάτια της. Κι όμως ήταν εκεί, μπροστά της. Τους κοίταξε κατάματα. Όχι δεν είναι όνειρο. Πανύψηλοι ή της φαίνονται τέτοιοι επειδή η ίδια βρίσκεται ανάσκελα; Έκανε πάλι μια κίνηση να ανασηκωθεί. Μα το κορμί της παράξενα ακινητοποιημένο δεν την υπάκουε. Οι τρεις χασκογέλαγαν ενθουσιασμένοι. Τότε κοιτάχτηκε. Ολόγυμνη, με τα πόδια ανοιχτά και δεμένα, πού, πώς; Και τα χέρια, μα γιατί; "Φυλακή! Είμαι φυλακή! Κι αυτοί; Βασανιστές.".

- Ξύπνησε η κούκλα μας!

Ο ένας άναψε δυο τσιγάρα. "Λύσε τη ρε", είπε ο άλλος, "να τραβήξει την πρέζα της".

Έλα τράβα, είπε ο ένας άγνωστος σκύβοντας απάνω της με το τσιγάρο. Τον έφτυσε. Αστραπιαία την σκαμπίλισε με την ανάποδη της παλάμης του. Το αίμα τινάχτηκε μαζί με το χέρι του στον αέρα. "Άρχισαν! Για να με τρομοκρατήσουν και ν' αρχίσουν την ανάκριση".

- Μωρή παλιοβρόμα! Τι παριστάνεις μωρή;

- Την αντιστασιακιά, κάγχασε ο άλλος.

"Σιωπή εσύ, κουβέντα. Το κάνουν για να σου σπάσουν το ηθικό".

- Όχι ρε, τώρα τα αντιστασιακά τέρμα! Είναι καιρό αγάμητη, άλλο περίμενε η κακοκοίρα κι άλλο της έδωσες.

- Μπράβο, μπράβο, αυτό είναι, ξεκαρδίστηκαν όλοι στα γέλια.

- Εγώ πάντως θα τη λύσω, είπε ένας κι άρχισε να της πασπατεύει το χέρι που βρισκόταν δεμένο σ' ένα λουρί, στο πλάι του κρεβατιού.

"Πότε με συλλάβανε;". Το μυαλό της δε συναρμολογούσε καμιά θύμηση, αλλά σκόνταφτε σ' ένα σκοτάδι αδιαπέραστο. "Πρέπει να θυμηθώ! Χθες βράδυ; Ποιο ήταν το χθες βράδυ;". Το 'ψαχνε μάταια στο αδιάλυτο σκοτάδι που της αντιστεκόταν. Μάζεψε τα λευτερωμένα χέρια της πάνω στο ξεσκέπαστο στήθος της.

- Έλα, άσε με να σε χαζεύω, έχω αδυναμία στο βυζί, είπε ο ένας και προσπάθησε να ξεκλειδώσει τα χέρια της. Πάλι χωρίς να ελέγξει την αντίδρασή της τον σκαμπίλισε. Η παλάμη του έπεσε μανιασμένη στο πρόσωπό της δυο φορές. Ένιωσε το αίμα να κυλάει αλμυρό μεσ' στο στόμα της.

- Μωρή καριόλα, ποιον χτυπάς;

- Εσύ την λυπήθηκες, δεσ' τηνε τώρα.

- Της ακινητοποίησαν πάλι τα χέρια στα λουριά. "Τα λουριά βρίσκονται στερεωμένα στο κρεβάτι. Τέλεια οργανωμένοι. Τι θα μου κάνουν όμως;". Τώρα στέκονταν μόνο οι δυο στα κάγκελα και τη χάζευαν βωμολοχώντας. Ο τρίτος, καθισμένος πλάι της της χάιδευε τα μπούτια. Με τα πουκάμισα ανοιχτά και οι τρεις, τα μανίκια ανασηκωμένα, της επιδείκνυαν τα μούσκουλά τους.

Ποτέ δε θα ευχαριστηθείς τόσο όσο θα σε ευχαριστήσω εγώ, θα δεις...

"Αυτή είναι η μεγαλύτερη ταπείνωση που μπορεί να υποστεί ο άνθρωπος. Δεμένος, ανήμπορος ν' αμυνθεί, στη διάθεση τριών σκουληκιών που ξερνούν απάνω σου βόθρους. Και συ, τι κάνεις εσύ; Όλα μελετημένα για να σε κουρελιάσουν. Όχι θα κρατήσω κλειστά τα μάτια μου και δε θα τους ξανακοιτάξω. Βουβή και τυφλή.".

- Εγώ θα γαμήσω πρώτος.

Αυτόματα άνοιξε τα μάτια της. Ο πιο ψηλός την πλησίασε, ξεκούμπωτος, κρατώντας επιδεικτικά το φαλλό του στο χέρι.

- Κοίτα τι σου 'χω γω!

- Βοήθειααα! ούρλιαξε. Η παλάμη του της έκλεισε το στόμα, ενώ με το άλλο του χέρι πηγαινόφερνε το φαλλό του στο αυτί της. Του δάγκωσε το έξω μέρος της παλάμης μ' όλη της τη δύναμη. Αυτός μούγκρισε. Ο φαλλός του έπαψε να της γαργαλάει το αυτί. Μα αυτή δεν ξέσφιγγε τα δόντια της που τα 'νιωθε να χώνουνται βαθιά στο κρέας του. Ο άλλος έσπευσε και την υποχρέωσε να τον αφήσει δίνοντάς της απανωτά σκαμπίλια. Έφτυσε με αηδία το αίμα που γέμισε το στόμα της.

- Την ένεση ρε. Κοπάνα της την ένεση να γαμήσουμε με την ησυχία μας. Ο άλλος πλησίαζε κιόλας με μια μεγάλη σύριγγα στο χέρι.

- Βοήθειααα! φώναξε πάλι.

- Σκασμός, την πρόσταξε, χωρίς να την αγγίξει, όμως. Κράτα το χέρι της, μη μου σπάσει τη βελόνα η λυσσασμένη πουτάνα!

- Με το τσίμπημα της βελόνας, που χώθηκε βάναυσα στο μπράτσο της, είδε παλύχρωμα σύννεφα να σκεπάζουν τις μορφές τους. "Και νόμιζα", σκεφτόταν, "πως στις γερμανικές φυλακές είχα ζήσει το χειρότερο". Την ίδια στιγμή, ένας τους, αθέατος, προσπαθούσε να μπει μέσα της φωνάζοντας, "χοπ, χοπ και σ' τον φόρεσα". "Να πεθάνω, να πεθάνω", ψιθύρισε.

Χάραζε σαν άνοιξε τα μάτια της. Ένιωθε βαριά σα σιδερένια. Χωρίς να σκέφτεται τίποτα έκανε να κινήσει τα μέλη της. Αδύνατο. Λες κι ήταν πλακωμένη από ταφόπετρα. Κοίταξε ευθεία μπροστά της στο κρεβάτι.

- Βοήθειααα! φώναξε κιόλας καθώς διαπίστωνε πως κάποιος κοιμόταν μπρούμυτα, μισός απάνω της και η περασμένη νύχτα ορμούσε εφιαλτική στη θύμησή της. Ο άγνωστος τινάχτηκε, μάζεψε τα βρακιά του που 'ταν κατεβασμένα στα γόνατά του και βγήκε τρέχοντας με το μέταλλο της ζώνης του να χτυπά κουδουνιστά στο πατωμα. Δεν έβλεπε την πόρτα από τη θέση που βρισκόταν το κρεβάτι της. Το τετράγωνο του κελιού άνοιγε αριστερά σε κάποιο διάδρομο. Όμως ήταν βέβαιη πως ταυτόχρονα με το άνοιγμα της πόρτας, άκουσε δύο ανθρώπινες λαλιές να ψιθυρίζουν. Κι αμέσως μια γυναίκα που θύμιζε καθαρίστρια γραφείων παρουσιάστηκε μπροστά της.

- Ποιος ήταν αυτός;

- Ποιος;

- Αυτός που βγήκε τώρα από δω.

- Δεν είδα κανέναν. Τι θέλετε;

- Μ' άκουσες που φώναξα;

- Ναι, τι θέλετε;

- Μ' άκουσες που φώναξα, αλλά δεν είδες; Όχι; Κανέναν;

- Ήταν σκοτεινά. Τι θέλετε;

- Να με λύσετε, είπε δειλά. Η νύχτα ξαναζωντάνευε φοβερή στη μνήμη της. Φοβόταν.

Περίμενε, έφτασα, είπε κι εξαφανίστηκε στο διάδρομο.

"Αν ξανάρθουν θα πηδήσω από το παράθυρο". Τότε είδε τα χοντρά σίδερα που το 'κλειναν απόξω. Βρισκόταν στην ίδια εξευτελιστική γύμνια της νύχτας, με τα πόδια δεμένα πάντα κι ανοιχτά. "Πώς θα επιζήσω; Και τι άλλο θα μου κάνουν; Αυτή ήταν η αρχή. Όχι, η αρχή είναι κάποια άλλη. Χθες, προχθες... μα πώς ήταν το προχθές; Γιατί δεν το θυμάται;" Η καθαρίστρια γύρισε με μια άλλη όμοιά της. Η μια στα πόδια, η άλλη στα χέρια άρχισαν να της ξεκουμπώνουν τα λουριά.

- Δεν επιτρέπεται να σας λύσουμε, αλλά για λίγο, να, για να στρώσουμε το κρεβάτι.

"Αυτό δα έλειπε να επιτρέπεται. Κι όμως μεσ' στην ουδετερότητα της φωνής νόμισε πως άκουσε και κάτι άλλο. Συμπόνια; Εμένα μου λες! Ποιος ξέρει τι βρόμες φασίστριες θα 'ναι για να δουλεύουν στις φυλακές". Τα χέρια και τα πόδια της ήταν τώρα λεύτερα, μα δεν μπορούσε να κινηθεί. Ένιωθε το κορμί της σαν ένα σακί άμμο. Όχι ακριβώς. Όταν γέννησε και τις δύο φορές, αμέσως μετά, της έβαλαν πάνω στην κοιλιά ένα μαξιλαράκι γεμάτο άμμο. Και της φαινόταν αφόρητο, καθώς ένιωθε κατακρεουργημένη. Το ίδιο και τώρα. Πάλι μονάχη όπως και στις γέννες της. Ψυχή δίπλα της. "Ξέρεις μάνα, τι λέω; Πως, σαν δεν αγάπησες το παιδί σου, το σημαδεύεις για τους μεγάλους πόνους. Δε γλίτωσα από τίποτα, εγώ, που πίστευα πως θα γίνω πολύ, πάρα πολύ ευτυχισμένη..."

- Άντε να φέρεις καθαρά σεντόνια και μαξιλαροθήκη, γιατί τούτη είναι ματωμένη.

Καθώς την μετακίνησε για να τραβήξει τα βρόμικα σεντόνια, ένιωσε φοβερούς πόνους στα άκρα, τώρα που το αίμα κυκλοφορούσε. Ήθελε να της ζητήσει να την τρίψει λίγο εκεί, στις γάμπες. Μα δεν τόλμησε, φοβόταν τον εαυτό της. Έτσι και την άγγιζε κάποιο ανθρώπινο χέρι, αλίμονό της. Όποια εκδήλωση συμπόνιας θα τη διέλυε, το 'ξερε και θα ξεσπούσε σε κλάματα. Μα δεν ήταν ώρες για ευαισθησίες. Αυτό θέλουνε κι αυτοί. Η καθαρίστρια γύρισε με τα σεντόνια. Στρώσανε μετακινώντας την προσεκτικά. "Τι διάβολο; Γιατί είναι τόσο ευγενικές;".

- Μα θέλω να πάω τουαλέτα...

- Θα στείλω νοσοκόμο, τη βεβαίωσε η μια καθώς της ξανάδενε τα λουριά.

- Όχι, όχι, μη σας παρακαλώ, δε θέλω κανένα, δε θέλω τουαλέτα, ψέματα! Οι καθαρίστριες την κοίταζαν σιωπηλές.

- Τι τη δένεις τη γυναίκα ολόγυμνη; αγρίεψε σχεδόν η μια. Πού 'ναι το νυχτικό σας;

- Δεν... δεν ξέρω. Την νύχτα σαν ξύπνησα ήμουν έτσι...

Το βρήκαν κάτω από την πολυθρόνα. Τη ντύσανε και της δέσανε ξανά τα λουριά. Τις είδε που 'δειχναν η μια στην άλλη τα σεντόνια, όπως τα μάζευαν. Νόμισε πως άκουσε έναν ψίθυρο, "γουρούνια", καθώς εξαφανίστηκαν προς το διάδρομο. "Και, τι ωφελούσε πια; Εγώ είμαι ένας άνθρωπος σακατεμένος. Κάθε άνθρωπος που έχει εξευτελιστεί, ναι, γίνεται ανάπηρος. Είμαι ανάπηρη. Εγώ που φύλαξα μια ζωή τη θαυμαστή χωριατιά μου και τη μετουσίωσα τελικά σε περιφρόνηση για τη δειλία των ανθρώπων... και να, να τώρα." Μια θριαμβευτική ακτίνα ήλιου όρμησε από το μεγάλο καγκελόφραχτο παράθυρο κι απλώθηκε βελούδινη στο πρόσωπό της. Πρέπει να βρίσκεται ψηλά γιατί ο ουρανός είναι κοντά της. Πρώτη φορά ύστερα από χρόνια που δε χαμογέλασε στο αντίκρισμά του. Bonjour mon vieux, του 'λεγε κάθε πρωί, από τότε που γύρισε στην Αθήνα, αφού έζησε καιρό στο Παρίσι. Αυτή ήταν η προσευχή της. Στον ήλιο και στον ουρανό πίστευε πως χρωστούσε την ψυχή της. Τώρα φοβόταν. Δεν ήξερε πώς και πόσο θ' άντεχε αν τη χτυπούσαν ή τη βασάνιζαν. Αλλά σίγουρα δεν άντεχε να ξαναζήσει τον εξευτελισμό της περασμένης νύχτας. "Θα τρελαθώ", ψιθύρισε. Ξαφνικά τους είδε. Δεν ήρθαν από πουθενά. Πώς βρέθηκαν εκεί; Θέλουν να την τρελάνουν, αυτό είναι. Πάλι στα πόδια του κρεβατιού στημένοι. Πάλι τρεις. Μα είναι άλλοι αυτοί, ολότελα διαφορετικοί από τους βασανιστές της νύχτας. Ένας μεσήλικας με γυαλιά και μούσι, κομψός, ραφινάτος, μια γυναίκα πανάσχημη κι ένας νεώτερος, το ίδιο κομψός με τον πρώτο. Στέκουν εκεί, ακίνητοι, βουβοί και την κοιτούν και οι τρεις, ίσια μεσ' στα μάτια. Μα είναι αληθινοί. Σαν τους εφιάλτες του πυρετού, άγνωστα, άγρια σιωπηλά πρόσωπα, ακίνητα. Ανοιγόκλεινε τα μάτια. Μα είμαι ξύπνια! Ναι, ναι κι έχω πανικοβληθεί. Η γυναίκα, βλοσυρή έσφιγγε στο ανύπαρκτο στήθος της ένα ντοσιέ. Και τόσο άσκημη όσο η εχθρότητα των ματιών της. Από πού μπήκαν, πότε; Τι θα μου κάνουν τώρα; Γιατί με κοιτούν έτσι, αμίλητοι και παγεροί, σα μάσκες;

- Πώς λέγεστε; ρώτησε η γυναίκα.

- Λιλή Ζωγράφου.

- Τα εξώφθαλμα μάτια της μένανε καρφωμένα απάνω της σαν απειλή που εκκρεμεί. Χωρίς να ξέρει γιατί, σύνδεσε τούτη τη γυναίκα με τη φοβερή νύχτα που πέρασε. Τότε άκουσε τον εαυτό της να λέει:

- Εσύ δεν ξέρω πώς λέγεσαι. Αλλά πιστεύω πως θα 'σαι πολύ δυστυχής που δεν έζησες στη Γερμανία του Χίτλερ κι έχασες έτσι την ευκαιρία να κάμεις αμπαζούρ από ανθρώπινο δέρμα.

- Οι τρεις, χωρίς καμιά κίνηση συνεννόησης, έκαναν αυτόματα μεταβολή σαν κουρντισμένοι και βγήκαν ο ένας πίσω από τον άλλον. Φαντάσματα! Χάθηκαν σα φαντάσματα. Πώς ήρθαν, πώς χάθηκαν; Αν με συλλάβανε... αλλά πότε; Κι αφού δε θυμάμαι το χτες, γιατί να 'ναι πραγματικοί άνθρωποι τούτοι δω; Μα μου μίλησε... Είπα τ' όνομά μου. Θέλουν να με πανικοβάλουν, αυτό είναι, γι'αυτό παίζουν τα φαντάσματα.

Ανατρίχιασε καθώς άκουσε την πόρτα ν' ανοίγει. Μια τρεμούλα τη διαπέρασε. "Μου στέλνει τους βασανιστές ". Τώρα θα λιποθυμούσε. Ένας νεαρός με λευκή μπλούζα και δειλό χαμόγελο εμφανίστηκε μπροστά της. Το πρόσωπό του είχε μια ευγένεια, τα μάτια του την κοίταζαν φιλικά.

- Ζητήσατε να πάτε τουαλέτα. Να σας βοηθήσω;

Τον παρακολούθησε απελπισμένη όσο της έλυνε τα λουριά. Άλλος πάλι αυτός.

- Να σηκωθούμε τώρα; Την κατέβασε προσεκτικά από το κρεβάτι. Καθώς στάθηκε όρθια, το δωμάτιο γύρισε ανάποδα. Πρόλαβε και την έβαλε μαλακά στην πολυθρόνα. Πήρε τη ρόμπα της και τη σκέπασε. Πώς βρέθηκε εδώ η ρόμπα της;

- Νιώθετε καλύτερα κυρία Ζ; Φυσικό είναι να ζαλιστείτε ύστερα από τόσες μέρες στο κρεβάτι... Η φωνή του γεμάτη έγνοια τη ζέστανε. Τον κοίταξε. Ένα ευγενέστατο παιδί, γύρω στα είκοσι πέντε.

- Πόσες μέρες;

- Τέσσερις. Σήμερα είναι η πέμπτη. Αλλά τώρα ευτυχώς είστε καλά. Την πήγε προς την τουαλέτα, στο μικρό διάδρομο που βρισκόταν και η πόρτα. Αντίκρισε ένα πλήρες μπάνιο.

- Μπορώ να κάνω ένα ντους, σας παρακαλώ, αφήστε με! Οι φρουροί πλάγιασαν απάνω μου. Δαγκώθηκε. Της συνέβαινε κάτι παράξενο. Το παρατήρησε από χθες το βράδυ. Δεν προλάβαινε να ελέγξει ούτε τα λόγια ούτε τις χειρονομίες της.

Ο νεαρός χλώμιασε και δάγκωσε τα χείλη του. Την κοίταξε στα μάτια.

- Εσείς; Σε σας; Το κάνουν επίτηδες...

- Ποιος είστε;

- Ένας φοιτητής, της ιατρικής. Αλλά έχω ανάγκη να εργαστώ... βρήκα αυτή τη θέση, τι να κάνω; Ρωτούσε σα να της ζητούσε συγγνώμη. Αλλά εσείς! Σας γνωρίζω, σας έχω διαβάσει. Όλα όσα έχετε γράψει τα ξέρω. Σας αγαπώ πάρα πολύ και...

- Αλήθεια; Τότε πέστε μου, σε ποια φυλακή βρίσκομαι;

- Φυλακή; Μα εδώ είναι κλινική. Ψυχιατρική κλινική. Η κλινική Κασταλία στη Γλυφάδα.

- Κλινική; Εγώ; Γιατί;

- Μα δε θυμάστε κυρία...

- Όχι, τι;

- Αποπειραθήκατε να αυτοκτονήσετε πριν πέντε μέρες. Την προπαραμονή της πρωτοχρονιάς. Να σας ευχηθώ πρώτος ευτυχισμένο το 1973.

Τα σβησμένα γεγονότα όρμησαν στο μυαλό της που φωτίστηκε μονομιάς. Μα τα 'διωξε με τα κίνηση της κεφαλής.

- Είπατε κλινική; Ιδιωτική, θέλετε να πείτε;

- Μα βέβαια. Από τις ακριβότερες. Δεν κοιτάτε γύρω σας; Έχετε ένα μικρό διαμέρισμα. Με το μπάνιο σας, τι θα γύρευε η επίπλωση σε μια φυλακή. Βρίσκεστε στην πρώτη θέση... με καλοριφέρ φουλ!

- Δεν την ένοιαζε που το μυαλό της όλες αυτές τις ώρες δεν είχε κάνει τους απαραίτητους συνειρμούς, πράγμα που σήμαινε πως δε δούλευε ξεκάθαρα. Τον έπιασε από τους ώμους και τον τράνταξε άγρια.

- Λέτε αλήθεια;

- Μην ταράζεσθε σας παρακαλώ κυρία Ζ. Δείτε την πολυθρόνα. Δεν είναι φυλακή. Αλλά μη φωνάζετε, θα τους δώσετε ευκαιρία...

- Και οι τρεις; Θέλετε να πείτε πως οι τρεις που με βασάνισαν τη νύχτα, δεν ήταν της Ασφάλειας; Δεν ήταν επίσημοι βασανιστές της ΕΣΑ; Είπατε πως βρίσκομαι πρώτη θέση. Δηλαδή πληρώνω εγώ ή κάποιος δικός μου, δεν έχει σημασία, και με βίασαν τρεις αλήτες, τη νύχτα...

- Σας ικετεύω, ηρεμήσετε. Μην το ξεστομίσετε άλλη φορά.

- Γιατί; Ποιοι ήταν; Πείτε μου.

- Δεν ξέρω, δεν, μα νομίζω πως πρέπει να 'ταν οι δεσμοφύλακες που επιτηρούν τους τρελούς.

- Δεν είναι δυνατό, είπε. Γύρισε απότομα προς το κρεβάτι της. Ο τοίχος ήταν πιτσιλισμένος με αίμα. Τον πήρε από το χέρι.

- Το βλέπεις; Μου άνοιξαν τη μύτη. Τα σεντόνια και τα μαξιλάρια μου ήρθαν και μου τ' άλλαξαν πριν φέξει καλά καλά. Μα τούτα μείνανε... Δεν μπορείς να φανταστείς τι έγινε δω χθες βράδυ.

Ο νεαρός μόνο που δεν έκλαιγε.

- Σας παρακαλώ ηρεμήσετε. Σας παρακαλώ μη με προδώσετε, αλλά πρέπει να προσέξετε. Θέλουν να σας τρελάνουν, γι' αυτό γίνανε τα χθεσινοβραδινά. Μη με προδώσετε, αλλά δεν πρέπει με κανένα τρόπο να δεχτείτε να σας κάνουν ενέσεις.

- Γιατί;

- Θέλουν να σας αναστατώσουν με το ντοπάρισμα για ν' αντιδράσετε έξαλλα, ώστε να σας κρατήσουν εδώ, όσο περισσότερο μπορέσουν σαν τρελή.

- Ποιοι το θέλουν; Πείτε μου κάτι, τι εννοείτε με τις ενέσεις; Το πρωί μ' επισκέφτηκαν τρεις άλλοι φοβεροί... φοβάμαι. Δεν ξέρω αν ήταν αληθινοί ή πλάσματα της φαντασίας μου... δε μιλούσαν, μόνο με κοίταζαν. Τώρα που λέτε για τις ενέσεις... Μήπως έχω παραισθήσεις;

- Πώς ήταν;

- Μια γυναίκα πολύ άσκημη κι ένας μεσήλικας.

- Με μούσι και γυαλιά;

- Ναι, κι ένας άλλος νεώτερος...

- Μη φοβάστε δεν έχετε παραισθήσεις. Είναι οι ιδιοκτήτες της κλινικής.

- Δεν ήταν ανακριτές; Οι ιδιοκτήτες; Και είναι δω, εδώ μέσα;

- Μάλιστα! Ο διευθυντής, αυτός με το μούσι, βρίσκεται τώρα κάτω στο γραφείο.

- Και είναι γιατρός;

- Ναι, ψυχίατρος, ο Λυμπέρης.

- Σας παρακαλώ νεαρέ, θα με πάτε στο γραφείο του, τώρα, αμέσως.

- Και γω σας παρακαλώ μη με πιέζετε, γιατί δεν μπορώ να σας αρνηθώ τίποτα. Ξέρετε πόσο σας θαυμάζω... Θα με διώξουν. Τι θα του πείτε;

- Όλα όσα γίνανε τη νύχτα. Ακούστε με, νεαρέ. Αν ξαναπεράσω μια νύχτα σαν τη χθεσινή, τώρα που ξέρω πως δε βρίσκομαι σε φυλακή, θα τρελαθώ πραγματικά. Είπατε πως με θαυμάζετε;

- Απεριόριστα! Ξέρω απ' έξω πολλά κείμενά σας.

- Δε μου χρειάζεται. Σας ζητώ να με λυπηθείτε.

- Δε θα με προδώσετε.

- Μην ανησυχείτε.

Της φόρεσε τη ρόμπα της και την έβγαλε στο διάδρομο. Κατέβηκαν τη σκάλα και βρέθηκαν σ' ένα μεγάλο χώρο που θύμιζε χολ πολυτελούς ξενοδοχείου.

- Εκεί, της έδειξε μια πόρτα. Και προσοχή της ψιθύρισε. Να είστε πολύ ήρεμη.

Χτύπησε την πόρτα, την άνοιξε και μπήκε. Ο μουσάτος καθόταν σ' ένα μεγαλοπρεπές γραφείο. Σηκώθηκε μόλις την είδε.

- Κυρία Ζ...

- Ώστε υπάρχετε;

- Δε σας καταλαβαίνω, τι θέλετε να πείτε;

- Ότι δεν είστε φάντασμα! Η συμπεριφορά σας το πρωί που μ' επισκεφτήκατε ήταν τόσο απάνθρωπη, που φοβήθηκα πως είστε πλάσμα της φαντασίας μου.

- Καθίστε παρακαλώ.

- Δεν είστε ούτε βουβός!

- Μα τι λέτε;

- Και τώρα για πέστε μου, με ποια ιδιότητα διευθύνετε την κλινική.

- Είμαι ψυχίατρος.

- Το ίδιο και ο νεαρός και η κυρία που σας συνόδευαν;

- Μάλιστα.

- Και... τη στιγμή που σταθήκατε πάνω από το κρεβάτι μου, γνωρίζατε ότι αποπειράθηκα να αυτοκτονήσω πριν πέντε μέρες παίρνοντας μια γερή δόση βαρβιτουρικών;

- Βεβαίως!

- Και αν δεν κάνω λάθος, οι δικοί μου, όποιοι μ' έφεραν εδώ τέλος πάντων, πληρώνουν πόσα για την ακρίβεια;

- Ας πούμε χίλιες δραχμές τη μέρα.

- Ωραία! Και σήμερα με βρήκατε για πρώτη φορά ξύπνια με τις αισθήσεις απόλυτα αποκαταστημένες. Και δεν βρήκατε, τρεις ψυχίατροι, ούτε μια λέξη να πείτε, ούτε καν καλημέρα, όχι στον άνθρωπο, μα στον πελάτη σας που αναστήθηκε. Ύστερα μάλιστα από τέτοιο κλονισμό που πρέπει να πέρασε! Ούτε καλημέρα!

- Δεν το συνηθίζομε ξέρετε...

- Ξέρω, ξέρω, όπως ξέρατε και σεις τι θα σας απαντούσα αν με ρωτούσατε πώς αισθάνομαι. Γιατί λοιπόν ν' ακούσετε κάτι, που γνωρίζατε πολύ καλά, αφού σεις οι ίδιοι είχατε δώσει την εντολή να συμβεί;

- Δε σας καταλαβαίνω.

- Θέλετε να πείτε ότι με δική τους πρωτοβουλία οι δεσμοφύλακές σας, δένουν τις ασθενείς σας και τις βιάζουν;

- Βιάζουν; Ποιοι;

- Αγαπητέ κύριε, ήμουν είκοσι και ενός χρόνων σαν με κλείσανε οι Γερμανοί φυλακή και δε μου συνέβη κάτι παρόμοιο. Και σήμερα στα πενήντα μου χρόνια, λυγίζω. Γιατί η χούντα μ' έχει καταδικάσει σε ανεργία, σε απομόνωση, γιατί η μια ταπείνωση σέρνει από πίσω της δέκα άλλες, γιατί δεν πιστεύω πως ο κόσμος θ' αλλάξει αν χαθώ όπως δεν αλλάζει επειδή ζω. Και αποφασίζω να τερματίσω τη ζωή μου. Και διαλέγετε σεις την ώρα που υποτίθεται πως σώζομαι, τη στιγμή δηλαδή που αφυπνίζομαι από έναν προσωρινό θάνατο, να βρεθώ στα χέρια τριών σαδιστών που με γδύνουν και με βιάζουν. Στα πενήντα μου χρόνια. Ύστερα από μια αυτοκτονία. Και...

Ο γιατρός είχε κρύψει το κεφάλι μεσ' στις παλάμες του. Τον έπιασε από τους καρπούς.

- Σας παρακαλώ, διαψεύστε με. Πέστε μου πως δε βρίσκομαι σε κλινική. Βεβαιώστε με πως είναι φυλακή εδώ. Και πως εσείς είστε όργανα της χούντας.

- Μα πώς φανταστήκατε... Σας παρακαλώ, με θίγετε!

- Σας βεβαιώνω ότι είναι καλύτερο. Για μένα. Δεν αρκεί ότι επιζώ. Πρέπει να ξανασυνδεθώ με τη ζωή και τους ανθρώπους. Η χούντα έχει μια δικαιολογία να μας βασανίζει και να μας ταπεινώνει. Και αυτή της η συμπεριφορά μας ξυπνά την αντίδραση και την άμυνα. Αλλά αν εσείς δεν είστε χούντα και είστε μόνο άνθρωποι και επιπλέον επιστήμονες, εγώ τι θα κάνω; Πώς θα επιβιώσω; Όταν ύστερα από πέντε μέρες ανυπαρξίας ξυπνώ κι αντί να βρω δίπλα μου μια νοσοκόμα, μια καθαρίστρια έστω, βρίσκομαι δεμένη ολόγδυμνη, αληθινά γιατρέ, ποιοι ήταν αυτοί, τα τρία χτήνη...

- Πού θέλετε να ξέρω...

- Φωνάξετε γρήγορα την καθαρίστρια να φέρει τα σεντόνια που μου άλλαξε, γιατί εσείς δε με πιστεύετε, το βλέπω.

- Άλλες αποδείξεις δεν έχετε;

- Άλλες αποδείξεις; Μα πρέπει να βρούμε αυτούς τους τρεις. Ο ένας απ' αυτούς έχει τραυματισμένο το χέρι. Του ' κοψα με τα δόντια μου το έξω μέρος της παλάμης του. Μα χτυπήστε λοιπόν το κουδούνι!

- Δε χρειάζεται, σας πιστεύω.

Με πιστεύετε; Ώστε ξέρετε... Σήκωσε το κεφάλι του, έφτιαξε τα γυαλιά του και τη ρώτησε με ύφος εμπιστευτικό.

- Κατά τη γνώμη σας, ποιος νομίζετε πως φταίει για όλα αυτά;

- Ποιος άλλος από σας;

- Εγώ, όλα εγώ, μα πού να τα προλάβω όλα; Έχω βλέπετε το νοσοκομείο, έχω τούτη την κλινική, έχω και το παράρτημά της.

- Μα εσείς δεν είστε γιατρός, είστε Μαρινόπουλος, άκου παράρτημα...

- Αφού δε χωράγανε οι ασθενείς εδώ; Υποχρεωθήκαμε λοιπόν να νοικιάσουμε ένα...

- Και μένα; Κοιτάξτε με, μα κοιτάξτε με λοιπόν, δείτε τον τρόμο των ματιών μου. Μυρίστε τη βρόμα που βγαίνει από το κορμί μου, εμένα... θα μπορούσα βέβαια να καλέσω τον εισαγγελέα. Μια αναμέτρηση τόσο άνιση όμως θα κατέληγε σε βάρος μου. Είδα το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Εσείς θα σταθείτε απέναντί μου, κομψός, καλοχτενισμένος, με την άψογη γραβάτα σας...

Ο γιατρός έφτιαξε τον κόμπο της γραβάτας του, "όχι δα, υπερβάλλετε"...

- Καθόλου μάλιστα, και σα ένας φτασμένος επιστήμονας, με τόσα πριζουνίκ, ποιος δε θα σας πιστέψει; Σα να σας ακούω... μ' ένα ύφος γεμάτο επιείκια, είναι φυσικές οι παραισθήσεις, κύριε εισαγγελέα, θα πείτε, τα βαρβιτουρικά ξέρετε δημιουργούν παρόμοιες καταστάσεις... και κείνο το τέρας η συνέταιρός σας, αυτή τη φοβάμαι, δεν το 'χει τίποτα να βεβαιώσει πως είμαι τρελή, με αλαφριά καρδιά...

- Μα τι λέτε, πώς θα μπορούσε, μια τόσο γνωστή συγγραφέας σαν και σας!

- Συγγραφέας! Εγώ; Ένας απόπατος της Ομόνοιας, αυτό είμαι, αυτό με καταντήσατε, αλλά το πρόβλημα δεν είμαι πια εγώ. Οι άλλοι όμως; Οι απληροφόρητοι. Που εμπιστεύονται στα χέρια σας τους δικούς τους για να τους σώσετε, αυτοί οι άλλοι...; Εγώ την πέρασα τη νύχτα της κόλασης που μου επιφυλάξατε και την άντεξα γιατί... Μια σκέψη τη σταμάτησε. "Δεν πρέπει να του πως νόμιζα πως βρισκόμουν στη φυλακή. Θα το χρησιμοποιήσει για ν' αποδείξει πως, όχι, προσοχή".

- Γιατί, σας ακούω.

- Γιατί δε με ξέρετε γιατρέ, με συγχωρείτε, κύριε πριζουνίκ, είμαι δυνατή εγώ, απόδειξη πως μπορώ να πεθάνω όταν το αποφασίσω. Δεν έχει σημασία που απότυχα...

- Όχι βέβαια, έχομε ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που σώζονται από μια οποιαδήποτε σύμπτωση...

- Και τι τους κάνετε, αφού σωθούν, προκειμένου να παρατείνετε τη διαμονή τους εδώ; Γιατί βέβαια όσο κι αν παραπονεθούν, ποιος θα τους πιστέψει; Όταν αυθεντίες σαν και σας και τη συνιδιοκτήτριά σας, αλήθεια, πώς λέγεται η κυρία;

- Δημάκου. Κυρία Δημάκου.

- Α, μπράβο, η κυρία Δημάκου, που πιστεύω πως είναι ο ιθύνων νους της κλινικής σας... όταν λοιπόν έχετε τέτοια άλλοθι για τα εγκλήματά σας! Επιστήμονες, ψυχίατροι! Πώς να αμυνθεί κανείς; Ωστόσο σας ευχαριστώ. Μου δώσατε ένα όπλο, όχι, έναν προορισμό, που θα με βοηθήσει να ξαναγυρίσω στη ζωή. Γι' αυτούς τους άλλους που πέφτουν στα χέρια σας ανυπεράσπιστοι, γι' αυτούς θ' αγωνιστώ μόλις βγω από δω μέσα.

- Μα γιατί μ' εγκαταλείψατε έτσι, γιατί, ρωτούσε την αδερφή της κλαίγοντας. Πώς με φέρατε δω μέσα; Ξέρετε τι είναι δω μέσα;

- Έλα σε παρακαλώ, σύνελθε. Εδώ είναι μια θαυμάσια κλινική. Πού ήθελες να σε πηγαίναμε;

- Ξέρεις τι είναι εδώ; Ξέρεις ότι βρέθηκα δεμένη ολόγυμνη, με τρεις φοβερούς γορίλες αποπάνω μου... με βίασαν...

- Χρυσή μου, φοβάμαι πως έχουν δίκιο οι γιατροί της κλινικής που μας βεβαιώνουν ότι τρελάθηκες. Η κλινική που σε φέραμε είναι πολύ καθωσπρέπει , γι'αυτό είναι και πανάκριβη. Ξέρεις ότι πληρώνουμε χίλιες διακόσιες τη μέρα; Δε συμβαίνουν τέτοια πράματα σε τέτοιες πολυτελείς κλινικές... Φοβάμαι πως η φαντασία σου οργιάζει...

- Λες;

- Βέβαια, γι' αυτό και οι γιατροί εδώ δε δέχονται να σου δώσουν εξιτήριο.Αρνούνται να υπογράψουν, αν δεν κάνεις την απαιτούμενη κούρα.

- Θέλεις να πεις πως θα μ' αφήσετε μέσα δω... Μα τι κούρα, γιατί;

- Ένας άνθρωπος υγιής, χρυσή μου, δεν αυτοκτονεί, το καταλαβαίνεις... Δεν αναλαμβάνουν λοιπόν την ευθύνη να σ' αφήσουν να κυκλοφορείς ελεύθερη αν...

- Αν τι; Μα λέγε λοιπόν!

- Αν δεν κάνεις πρώτα, λένε οι γιατροί, μερικά ~~ηλεκτροσόκ~~.

- Πόσα δηλαδή;

- Καμιά εικοσαριά!

- Α, τόσα μόνο! Και σεις δεχτήκατε;

- Κοίτα, επειδή στοιχίζουν πολύ αποφασίσαμε να τα κάνεις κάπου αλλού. Τους είπαμε λοιπόν να μας δώσουν μια έγγραφη βεβαίωση.

- Πως χρειάζομαι ηλεκτροσόκ;

- Ναι. Αλλά δε μας δίνουν τέτοια βεβαίωση. Μας είπαν όμως ότι μπορούμε να καλέσουμε έναν ψυχίατρο της εκλογής μας και αν εκείνος σε βρει καλά, να σε βγάλουμε υπ' ευθύνη του.

- Μπράβο! Τουλάχιστον τους στριμώξατε...

- Εμείς; Οι άνθρωποι είναι ευγενέστατοι.

- Ασφαλώς! Αλλά γιατί δε σας υπογράφουν ότι είμαι τρελή;

Ένας γλυκύτατος άνθρωπος γύρω στα σαράντα, σαραντα πέντε καθόταν απέναντι στο κραβάτι της, ήρεμος, φιλικός.

- Έτσι κι αλλιώς δεν έχω καμιά ελπίδα. Θα σας μιλήσω λοιπόν, όπως θέλω, όπως αισθάνομαι. Εδώ είναι λυκοφωλιά, έξω η ζούγκλα, οι φίλοι μου μ' εγκαταλείψανε...

- Δε σας εγκατέλειψε κανείς. Απλώς απαγορεύουν τις επισκέψεις, γιατί ισχυρίζονται πως ταράζεστε. Λοιπόν, σας ακούω.

- Τη χαριστική βολή μου την έδωσε το Μπαγκλαντές. Ξέρω, δε θέλω, μα ξέρω πως οι αδύνατοι λαοί δεν έχουν πια ελπίδα. Ήταν και οι γιορτές, δε λέω. Τίποτα δεν καταστρέφει αυτό το τυραννικό όραμα της ευτυχίας που αντικρίσαμε κάποτε μέσα από τα παιδικά μας μάτια. Πώς ξεκίνησα έτσι, με κείνη την αλαζονική σιγουριά, πως κάποτε θα γίνω ευτυχισμένη. Αυτό το γαλάζιο που έπλεα μέσα του δε μου το διάλυσε η πρώτη αφύπνιση της συνείδησης, της παρατήρησης. Όχι, έλεγα, εγώ θα γίνω ευτυχισμένη. Πώς, από ποιον, εξαιτίας τίνος πράγματος, ανθρώπου, γεγονότος... Οικογένεια, αγάπη, παιδιά, απ' όλα γεύτηκα, εγκατέλειψα συζύγους, μ' εγκαταλείψανε εραστές, χτυπιόμουνα, υπόφερα και πάντα το ήξερα πως δεν μπορούσα να μοιραστώ τη ζωή μου μόνιμα με κάποιον άλλον. Να την προσφέρω, ναι, με πάθος, πίστευα στα πάντα, φώλιαζα, παντρευόμουνα, γεννούσα και τα κατέστρεφα όλα, πάλι από το πάθος της ευτυχίας. Και ξημερωνόμουν Χριστούγεννα και προσπαθείς να ζεσταθείς με το λάβαρο της ανεξαρτησίας σου, μα η εικόνα των Χριστουγέννων είναι οι άλλοι, μαζεμένοι γύρω από ένα ολόλαμπρο τραπέζι, τα γυαλιστερά φορέματα, οι θαυμαστές μυρωδιές των φαγητών, τα χαρούμενα μάτια. Δε θέλω να με καλούν στα ρεβεγιόν τους, φοβούμαι πως έχουν υποψιαστεί την ερημιά μου και με λυπούνται. Μη συγχέουμε την ερημιά και τη μοναξιά. Τη μοναξιά τη διαλέγουμε. Την ερημιά τη δημιουργεί η απουσία ή η εγκατάλειψη εκείνων που αγαπούμε. Ήθελα να γλιτώσω κι από την πρόσκληση της παραμονής. Τον λατρεύω το Θοδωρή, το φίλο που με κάλεσε. Έχω χάσει πολύ χρόνο της ζωής μου για τους φίλους μου. Ξέρω τόσο καλά τη μοναξιά και ποτέ δεν τους αρνήθηκα τον εαυτό μου αν τον χρειάζονται. Αλλά δε θα 'λειπα από ένα πάρτυ, κανείς δε θα μ' αναζητούσε. Εξάλλου με είχαν πια εγκαταλείψει χιλιάδες πλάνες, εκτός από μια βεβαιότητα. Δε φοβήθηκα ποτέ το θάνατο. Ζούσα σαν αιώνια και ταυτόχρονα σα να μην υπήρχε αύριο. Η απληστία μου για χαρά έπρεπε να κορεστεί στο σίγουρο σήμερα. Μα σας έλεγα για το Μπαγκλαντές. Έχει πολύ σημασία αυτό. Να μην αντέχεις άλλο να σκέφτεσαι. Ήξερα πώς γεννούνε οι γυναίκες. Ήξερα πώς πεινούνε οι άνθρωποι. Πώς εγκαταλείπονται οι εραστές. Ήξερα ακόμη πώς αγωνίζονται οι λαοί ν' αποτινάξουν κάποιο ζυγό. Κι ήρθε το Μπαγκλαντές. Όχι δεν ήθελα πια να ξέρω. Σ' αυτή την ηλικία πώς να ζήσει ο άνθρωπος χωρίς ελπίδα; Μη γελάσετε.

- Δε γελώ, συνεχίστε.

- Και μονομιάς ένιωσα ανυπόφορα κουρασμένη. "Πενήντα Γάλλοι διανοούμενοι υπέγραψαν διαμαρτυρία για τα βασανιστήρια στην Ελλάδα", έτσι γράφανε οι εφημερίδες. Όταν πήρα το γαλλικό Εξπρές - τότε δούλευα ακόμη και μπορούσα ν' αγοράζω ξένα περιοδικά και διάβασα την πρώτη αφήγηση του Κοροβέση, μπορεί και να τρελάθηκα τότε και να 'χουν δίκιο. Θαρρώ ήταν του αγίου Νικολάου. Ήμουν καλεσμένη σ' ένα φίλο που γιόρταζα. Πήρα το περιοδικό και πήγα σπίτι του, το 'νιωθα πως είχα πυρετό. Τους βρήκα στο τραπέζι, ολόασπρα τραπεζομάντηλα, πιατέλες ζεστές, κάτι κούκλες με τις γούνες τους και θαυμάσια ντεκολτέ, τα βραχιόλια της μιας κοπελιάς κουδούνιζαν, τα γέλια κουδούνιζαν και γω, "ακούστε παιδιά, ακούστε", κι άρχισα να μεταφράζω χωρίς ανάσα. Δεκάξι σελίδες, ε; Κανείς δεν ήθελε να υποφέρει, όλοι θέλανε να με διαολοστείλουνε, αλλά ντρεπόντουσαν. Και γω συνέχιζα αμείλικτη. Οι κοπέλες παίζανε με αμηχανία τις αλυσίδες στο λαιμό τους, με μάτια παγωμένα και πρόσωπα ακίνητα για να κρατήσει το μεηκάπ, να μην μπαγιατέψει, δεν ακούανε, δε θέλανε ν' ακούσουν. Λέω πως η καινούρια μόδα που ήρθε, ξέρετε, τα ασουλούπωτα μακριά φορέματα, τα άβαφτα πρόσωπα, η κατάργηση των τακουνιών, μας πάει. Μετά το πλήγμα που συφόριασε την Ελλάδα, η λιτότητα της εμφάνισης θεωρήθηκε αναγκαία σε παγκόσμια κλίμακα, γιατί η παλιά επιδεικτική κοκεταρία δεν ταιριάζει σε μια πένθιμη εποχή που έχει και παγκόσμιο αντίκτυπο. Με κάλεσε μια μέρα η Βιργινία Τσουδερού την ξέρετε, πολύ αξιόλογη γυναίκα. Ήθελε να υπογράψω μια έκκληση στον Πατριάρχη για την αποφυλάκιση μιας κυρίας. "Γιατί φυλακίστηκε η γυναίκα Λιλή μου, ξέρεις; Από αγάπη στον άντρα της. Τίποτα άλλο δεν έκανε Τόλμησε όμως να καταγγείλει τη χούντα που βασάνιζε τον άντρα της, με αποτέλεσμα να την συλλάβουνε και κείνη", μου 'λεγε πολύ συγκινημένη η Βιργινία. Η καημένη η Βιργινία. Όλες εμείς που δε στεριώσαμε κοντά σε κανένα άντρα θαυμάζομε απεριόριστα αυτές τις Πηνελόπες. Τι μύθος κι αυτός! Της Πηνελόπης! Ξέρετε ότι ο Παυσανίας βρίσκει τον τάφο της στην Μαντινεία, όπου κατέληξε διωγμένη από τον Οδυσσέα για την ερωτική της δραστηριότητα κατά την απουσία του, που είχε σαν αποτέλεσμα να τη βρει γκαστρωμένη, σαν γύρισε. Λέγεται μάλιστα πως γέννησε τον Πάνα τότε. Από το Παν-πάντες, όλων των μνηστήρων καρπός. Ξέρετε, η χούντα επιτρέπει στους κρατούμενούς της να διαλέξουν με ποια πολιτική ομάδα θα συμβιώσουν στη φυλακή. Και μια κι όλες οι πολιτικές κρατούμενες ανήκαν σε προοδευτικές, τουλάχιστον, ιδεολογίες η κυρία που έπρεπε να υπογράψουμε για να λευτερώσουμε, διάλεξε τις ποινικές, πουτάνες, φόνισσες, κλέφτρες. Διάβαζα προ ημερών γιατρε την εκδοχή ενός ξένου επιστήμονα. Δεν αποκλείεται, έγραφε, οι άνθρωποι που κινούνται πάνω στο φλοιό της γης να 'ναι μορφές εντόμων, όπως τα παράσιτα που ζουν πάνω στο κορμί της φάλαινας και στα μεγάλα κήτη γενικά. Αν λοιπόν είμαι ένα έντομο, είναι κουσούρι να υποφέρω. Να υποφέρεις για να περισώσεις τι, ποιον; Λες και οι μοναδικοί θησαυροί που διαθέτουμε, εμείς οι Έλληνες, οι Ιταλοί, οι Ίνκας, οι Αιγύπτιοι δεν είναι παρά ερείπια μεγάλων πολιτισμών. Κειμήλια, ναι, κειμήλια, αλλά τίνος, ποιων; Των σκλάβων που τα χτίσανε και των εγκληματιών, των βιαστών της ανθρώπινης ελευθερίας που τα καταστρέψανε. Απ' όπου κι αν τα πιάσεις βρομάνε. Εγώ που διακινδύνευσα δοκιμάζοντας όλες τις εκδοχές της πιθανολογούμενης ελευθερίας ξέρω πως η μοναδική αυθεντική λευτεριά, που είναι δυνατό να γνωρίσει ο άνθρωπος, είναι το διάστημα που τον χωρίζει από το θάνατο, αν τον αποφασίσει ο ίδιος. Πως αλαφραίνει το κορμί! Θυμάμαι πώς περπατούσα γαλήνια μεσ' στο σπίτι. Ένιωθα ανακούφιση που θα γλίτωνα την πείνα μια και δε θα ζούσα ως την επομένη το βράδυ που θα 'πρεπε να περιμένω για να φάω στου Θοδωρή. Και μονομιάς να νιώθεις έναν απέραντο οίκτο για το κορμί σου και ν' αρνιέσαι να το τυραννάς άλλο, υποβάλοντάς το στην έσχατη ταπείνωση, της πείνας. Ν' ανακαλύπτεις πως αποχτηνώθηκες καθώς δεν ακούς πια άλλη φωνή να ξεπηδά από μέσα σου, παρά, πεινώ, να φάω... χρόνια στέρησης και πειθαρχίας. Είναι αυτό ελευθερία; Και δε στερήθηκα για πρώτη φορά επειδή με καταδίκασε η χούντα σε ανεργία! Όχι! Είκοσι εφτά χρόνια τώρα, απ' όταν αντάρτεψα εγκαταλείποντας την οικογένειά μου και νομοθέτησα τη ζωή μου, περπατώ σ' ένα τεντωμένο σκοινί. Και οι ακροβάτες ξέρετε πρέπει να 'ναι νηστικοί για να 'ναι κι ανάλαφροι κάνοντας το νούμερό τους. Αυτό το ' λεγα ελευθερία. Την ισόβια πείνα μου. Για πόσα πράγματα δεν έπεισα τον εαυτό μου πως είναι περιττά. Και πότε χόρτασα;... Πάει καιρός από τότε που άρχισα να λυπάμαι τον εαυτό μου. Έβλεπα την εικόνα μου σε μια στάση ανάπαυσης, με το κορμί ξαπλωμένο, που τίποτα πια δεν το πονάει, δεν το ερεθίζει. Αυτό το γενναίο κορμί, το θαρραλέο, που άντεξε τα πάντα, που τ' άκουσε όλα τα μηνύματα και μου 'φερε άλλα τόσα... Τους παλμούς της γης, τη ροή του νερού στα σπλάχνα της, το μεγάλωμα των παιδιών που γεννούσα, το φύτεμα των παιδιών που μου σπέρνανε. Πόσα του χρωστούσα! Η κιβωτός μου είναι. Αυτό η δόξα, αυτό ο ερωτικός σπασμός, αυτό ο θάνατος των αγαπημένων μου, αυτό η απόρριψη της υποταγής. Το μυαλό μου δε μου χρησίμεψε σε τίποτα άλλο παρά στην αποκρυπτογράφηση αυτής της γλώσσας , της γλώσσας του. Το κορμί μου ήταν ο δέκτης του κόσμου κι λευτερωτής μου. Κι αυτό, μισοπεθαμένοτο βίασαν τρεις αλήτες. Δε το γλίτωσα ούτε απ' αυτή τη δοκιμασία. Όλες τις απόπειρές μου για λευτεριά τις πλήρωσα. Και την υπέρτατη. Έλεγα πως θα 'κλειναν για πάντα οι αγωγοί του. Πως δε θ' άκουα άλλο τη βία να δολοφονεί, να διατάσσει. Στέλνουνε φέρετρα σφραγισμένα σε γονιούς φαντάρων, μ' ένα έγγραφο, ότι έχασε τη ζωή του κατά την εκτέλεση του καθήκοντος ή διότι αυτοκτόνησε και απαγορεύουν ν' ανοιχτεί το φέρετρο. Κι οι γονιοί το θάβουν το παιδί τους σφραγισμένο! Πριν καιρό διάβασα σε μια εφημερίδα, την έχω σπίτι, την επιστολή ενός αξιωματικού. "Προτείνω,έγραφε, ότι θα είναι θαυμάσιον να στεγασθεί ο Παρθενών με τρούλον ως των Βυζαντινών εκκλησιών, οπότε ούτος θα προσφέρει ένα υπέροχον θέαμα στους τουρίστες εκ του αεροπλάνου, αντί να βλέπουν αυτά τα χαίνοντα ερείπια". Σε μια άλλη εφημερίδα της Μεσσηνίας υπήρχε ένα ευχαριστήριο κάποιας κοινότητας, "διότι συνεργεία του στρατού μας ανέλαβον την ανακαίνισιν πεπαλαιωμένης εκκλησίας με ημικατεστραμμένους τοίχους και σβησμένες αγιογραφίες, την οποίαν παρέδωσαν ολόλευκην εσωτερικώς και εξωτερικώς, αληθώς καινουργή". Ύστερα κατέβηκε ο δικηγόρος κείνος από το αμάξι του, δικηγόρος δεν ήταν, κατόπιν διαταγής του Πατακού και μάζεψε το αποτσίγαρο που είχε πετάξει. Αυτόν τον επιστήμονα οφείλομε να τον στήσομε στον τοίχο πριν τον Πατακό. Γιατί κουβαλάει πίσω του χιλιάδες χρόνια ιστορίας, όπου αμέτρητοι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη, γνωστοί και άγνωστοι, γεννήθηκαν με την κατάρα της ευθύνης μέσα τους, για να ξυπνήσουνε μέσα μας τον αυτοσεβασμό μας, και πέθαναν σκοτωμένοι πρόωρα από την ευθύνη αυτή. Και τι άλλαξαν στον κόσμο; Πόσους ανακούφισαν; Ποιους δίδαξαν; Ούτε το αλφαβήτα της λευτεριάς δε μάθαμε... λόγια, λόγια, αερολογίες. Αρνούμαι, αρνούμαι γιατρέ ν' ακούσω άλλες φιγουρατζίδικες αυτοδιαφημίσεις. "Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύτερος". Μπα; Σα δεν πιστεύω και δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύτερος, αλλά μόνο για να πεθάνω. Είμαι λεύτερος γιατί έχω απόλυτη γνώση της μηδαμινότητάς μου. Η απουσία μου δε θ' αφήσει κανένα κενό πουθενά, σε κανένα, άτομο, χώρο, ιστορία. Όχι, αδύνατο να συνεχίσεις να γράφεις μυθιστορήματα ύστερα από μια τέτοια δήλωση. Ας το πάρομε απόφαση. Η λευτεριά δεν είναι προνόμιο για ζωή, αλλά διαβατήριο για το θάνατο. Αυτοί δεν είναι οι Καμικάζι, οι Βουδιστές που αυτοπυρπολούνται στο Βιετνάμ; Μπορείς βέβαια και να ζήσεις για να χαρείς το αποτέλεσμα. Πού οδηγεί ένα τέτοιο σύνθημα; Στο σημερινό μας αντιαισθηματικό, εγκληματικό και παράλληλα υποταγμένο άνθρωπο. Χωρίς ελπίδα και χωρίς πίστη σημαίνει χωρίς ιδανικά. Όσα πάνε κι όσα έρθουν. Πόσο το βολεύει το σύστημα η παραίτηση του ανθρώπου! Εγώ,βέβαια, το έντομο, το κουρασμένο έντομο, δεν κατάφερα να προσφέρω το θάνατό μου... Τι αξίζει ένα ξελιγωμένο, εξουθενωμένο έντομο; Η πείνα, όταν δεν έχει αντίπαλο την ψυχή σου, την πίστη σου, την ελπίδα, τρέφεται από τη στέρησή σου, απλώνοντας τεράστια πλοκάμια που σου πιέζουν το μυαλό και σου κόβουν τα πόδια. Ζεις, σκέφτεσαι, αγαπάς, απελπίζεσαι με το στομάχι σου. Αρκεί! Και να 'μαι τώρα γιατρέ, μπροστά σας απολογούμενη για τη λογική που μ' έσπρωξε στο θάνατο, εκθέτοντας στα μάτια σας τα άθλια ταπεινωμένα μου σωθικά. Και γιατί; Για να κερδίσω το πιστοποιητικό της εξόδου μου από δω. Ιδού η επιτυχία του Συστήματος. Αυτοκτονείς γιατί ο κόσμος όλος έχει γίνει μια τόση δα φυλακή. Και το Σύστημα με εκπρόσωπό του την κυρία αυτή Δημάκου και τη χούντα, για να καταφέρνουν να πιστέψεις πως η ελευθερία είναι έξω από τα κάγκελα της κλινικής της. Και αγωνίζεσαι να την ξανακατακτήσεις.

Όταν ο εξωτερικός ψυχίατρος υπόγραψε το πιστοποιητικό εξόδου της πελάτισσας, ήταν περασμένες τέσσερις το απόγευμα. Η διεύθυνση λυπήθηκε αλήθεια πολύ που το Λογιστήριο της κλινικής είχε κλείσει κι έτσι η ασθενής θα 'μενε ακόμη μια νύχτα μέσα. "Θα την παραλάβετε αύριο το πρωί, αν φυσικά δεν υποτροπιάσει ως τότε", είπαν στους δικούς της.

- Να υποτροπιάσει; Πώς;

- Δεν ξέρουμε! Η γυναίκα είναι ψυχοπαθής. Δεν αποκλείεται να πάθει μια καινούρια κρίση τη νύχτα.

Η νύχτα ήρθε με τρεις φίλους. Ένα νεαρό αντρόγυνο κι ένα συγγραφέα. Έφτασαν, βέβαια, αργά αλλά δούλευαν και οι τρεις. Θα 'ταν γύρω στις οχτώ, σαν μπήκαν στο δωμάτιό της. Άρχισε να μιλά τρέμοντας. δεν μπορούσε τίποτα να κρύψει. Έτσι κι αλλιώς πίστευε πως ήταν ολόκληρη ένα τοπίο ταπείνωσης εκτεθειμένο, ορατό σε όλους. Στην αρχή προσπάθησε να κάνει λίγο χιούμορ, μιλώντας για το σκύλο της που κατάλαβε τι πήγαινε να κάνει, σαν μάζεψε δίπλα της τα βαρβιτουρικά, κι εξαφανίστηκε κάτω από το κρεβάτι της. Ύστερα τους μίλησε για τη φοβερή νύχτα της αφύπνισής της. Όσο προχωρούσε διάβαζε στα μάτια τους τη δυσπιστία, όπως ακριβώς γίνηκε και με την αδερφή της.

- Δε με πιστεύετε, είπε στους φίλους της. Κι όμως όλα τούτα σ υ ν έ β η σ α ν . Το κορμί μου βρομούσε χθες το πρωί που ξύπνησα και βρήκα κείνον απάνω μου, τους έλεγε, σαν άκουσαν την πόρτα της ν' ανοίγει με μια κλωτσιά. Η ίδια δεν την έβλεπε, όμως τα πρόσωπα των φίλων της που κάθονταν γύρω στο κρεβάτι της πάνιασαν. Αλλά και ο επισκέπτης δεν περίμενε να τη βρει με συντροφιά. Στάθηκε κεί, θεόρατος, καμιά τριανταπενταριά χρονών, με τα μαλλιά ιδρωμένα και πεσμένα στο μέτωπο, το πουκάμισο ανοιχτό.

- Η κυρία έχει επισκέψεις;

- Ξεχαστήκαμε, είναι αλήθεια... δικαιολογήθηκε ο ένας από τους τρεις.

- Όχι, όχι, τι λέτε, η συντροφιά κάνει καλό στην κυρία, ακούστηκε να λέει, ενώ ταυτόχρονα έκανε νόημα στους φίλους της να βγουν έξω. Ο Κ. σηκώθηκε, βαρύς, τετράγωνος και πήγε κατά την πόρτα. Όταν ξαναγύρισε μέσα κλείνοντας την πόρτα, φαινόταν αναστατωμένος.

- Ένας από τους αλήτες που μας περιέγραψες. Συγχώρα με, φοβήθηκα πως τους είχε φτιάξει η φαντασία σου. Φαίνονται τόσο απίστευτα όλ' αυτά. Είναι και ντοπαρισμένος ο τύπος, σίγουρα. Το μάτι του είναι γυαλένιο.

- Κωστή, έτσι ήταν και προχθές το βράδυ, μα δεν το σκέφτηκα.

- Δεν αποκλείεται κακόμοιρο παιδί. Αλλά τι να πρωτοκαταλάβεις στην κατάσταση που ήσουνα!... Λοιπόν, στράφηκε στους δυο άλλους, σίγουρος πως περίμεναν τη δική του επικύρωση: τα πάντα είναι αλήθεια. Και δυστυχώς έχουν προγραμματίσει καινούρια επιχείρηση γι' απόψε.

- Σου το 'πε;

- Περίπου! Μου είπε, "πιστεύετε πως η κυρία θα βγει αύριο; Λάθος κύριε! Ακούστε με και μένα που έχω μεγάλη πείρα, καθώς δουλεύω τρία χρόνια δω μέσα. Να με θυμηθείτε. Η κυρία θα υποτροπιάσει απόψε. Δυστυχώς θα υποχρεωθούμε να την ξαναδέσουμε..."

- Θα ξανάρθουν...

- Ησύχασε, κυρά μου. Ευτυχώς είναι ντοπαρισμένος και προδόθηκε. Αλλά και μεις θα του τα χαλάσουμε τα σχέδια. Η Διατσέντα θα μείνει μαζί σου.

Κοίταξε τη Διατσέντα με απογοήτευση. Ήταν τόσο μικροκαμωμένη, τόσο λιγνή. "Φοβάμαι" είπε. Έτρεμε ολόκληρη.

- Δε χρειάζεται κάποιος ανάλογα θεόρατος σαν κι αυτά τα κτήνη να σε φυλάξει. Αρκεί ένας μάρτυρας. Θα τους το πω τώρα που θα βγούμε και να δεις τι αγγελούδια θα γίνουν. Ηρέμησε σε παρακαλώ. Κι αύριο θα ξανάρθουμε να σε παραλάβομε.

Το σαλόνι του πρώτου ορόφου γέμισε από φίλους που ήρθαν το άλλο πρωί να τη συνοδέψουν στο σπίτι της.

- Πάμε, είπε και κατέβηκε τη σκάλα. Διέσχισε το χολ και βγήκε σ' ένα ηλιόλουστο γεναριάτικο πρωινό, με τη γεύση μιας καινούριας, υπέροχης λευτεριάς στα χαμογελαστά χείλια της. Η ζωή νικά!

Λιλή Ζωγράφου

Λολίτα Ζωγράφου

Προειδοποίηση

2011-05-31T11:10:00.000+03:00

Δεν πουλώ ύφος, στυλ, λογοτεχνία. Δε γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα κι όλους. Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν' αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό. Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν' ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου, δε θα στρεφόταν κατά του κατεστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη. Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης. Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά μας. Όταν ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε τιποτένιος, μπορεί να μάς δέσει πάνω σε μια καρέκλα, σ’ έναν πάγκο ή σ’ ένα κρεβάτι, να μάς φτύσει, να μάς μαστιγώσει, να μάς βιάσει. Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο, από το “χάσμα των γενιών” που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας. Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί. Για να μη βρίσκει το Σύστημα καμιά αντίδραση και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα στο σφυρί και τις πατρίδες. Ο Παπαδόπουλος ήταν μια δοκιμή και στον ευρωπαϊκό χώρο, κατά το σύστημα των χιλιάδων πειραμάτων που πραγματοποιούνται σ’ όλες τις περιοχές του πλανήτη. Η συνταγή είναι πια κοινή: Όταν ένας λαός σηκώσει κεφάλι κατά του κυβερνήτη του, εκπρόσωπου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, βρείτε έναν αλήτη και αναθέστε του να περάσει χειροπέδες σ’ αυτό το λαό. Κι αφήστε τον να εξουθενωθεί. Το πιθανότερο είναι να συνηθίσει και να ζήσει εξουδετερωμένος από τριάντα μέχρι σαράντα χρόνια, όπως συνέβη στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Επειδή όμως οι καιροί αλλάζουν, τα πράματα πάνε γρηγορότερα, η συνταγή τροποποιήθηκε. Πάρτε τα κλειδιά από τον αλήτη, δώστε τα στον παλιό κυβερνήτη και στείλτε τον να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες. Ο λαός θα του γλείφει τα χέρια, βλέποντάς τον σαν ελευθερωτή του. Γι’ αυτό και μεις, τα σύγχρονα πειραματόζωα, οφείλουμε να χρησιμοποιούμε πάντα τον όρο π.Χ., που θα σημαίνει τώρα πια “προ Χούντας”, και μ.Χ., “μετά τη Χούντα”. Γιατί το πείραμα πέτυχε και δεν πρέπει να το λησμονούμε ούτε στιγμή. Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας.

Οκτώβρης 1978 μ.Χ.

Λιλή Ζωγράφου (Επάγγελμα: Πόρνη)

Λολίτα Ζωγράφου

Μπαμ;

2011-05-30T16:04:00.003+03:00

Δε γνωρίζω τίποτε πέρα απ' ό,τι ζω. Γι' αυτό και γνωρίζω πολύ λίγα. Για την ακρίβεια γνωρίζω ελάχιστα. Όσα μου προσφέρει το πρίσμα της υποκειμενικότητάς μου, το φιλί της μουσικής και η απουσία επαφής με τον έξω κόσμο (:τον έξω του κορμιού μου, του κεφαλιού μου, του σπιτιού μου, του μολυβιού μου κόσμο). Περιμένω να ακουστεί ένα "μπαμ", που ακούγεται καθημερινά, μα δε με αγγίζει γιατί είναι μακριά, γιατί δεν το ζω, γιατί δεν το γνωρίζω.

Επανάσταση είναι και κάτι που κάνεις βασισμένος σε ένα όραμα ή τη θέληση για αλλαγή, η οποία δεν ξέρεις πού ακριβώς θα οδηγήσει, μα σίγουρα θα την επιδιώξεις με κάθε τίμημα. Γι' αυτό η αλλαγή είναι επανάσταση. Ο καναπές δεν είναι επανάσταση, εκτός αν είναι ανάποδα και τρύπιος.

Ντρέπομαι που απογοητεύω συχνά εκείνο το παιδί που ακόμη απεχθάνεται το παρελθόν και αρρωσταίνει από αυτό και τα κατάλοιπά του. Ντρέπομαι συχνά και κοκκινίζουν τα μαγουλά μου και κανείς δεν προσφέρεται να λιώσει παγάκια πάνω σε αυτά. Γι' αυτό μένω να ντρέπομαι. Και να περιμένω.

Αν μου κόψουν το ρεύμα τρεις μέρες είμαι άχρηστη. Όπως σχεδόν όλοι. (Όλοι πλην του Μάνιου Κούριου Δεντάτου.) Αν μου κλείσουν τα σούπερ-μάρκετ κυρίως θα πεθάνω της πείνας κι αν μου κόψουν το νερό δεν έχω πηγάδι. (Αυτά τα έκαναν βόθρους, εκτός από εκείνο πάνω στην "Κουτσουπιά", όπου μάλλον θα είναι ο παράδεισός μου, αν υπάρχει Θεός.) Τι είναι η αξιοπρέπεια, η αιδώς και η ταπεινοφροσύνη μου όταν χάνεται η - πάντοτε χαμένη - αυτάρκεια της ύπαρξής μου; Πόσο μακριά είμαι από αυτό που δε γνωρίζω; Περισσότερο ή λιγότερο από μία κλωστή;

________________________________________________________________________

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Μην αφήνεις να φύγει αυτό που αγαπάς (ή αυτό που έχεις ανάγκη)! Αγκάλιασέ το, σφίξ' το ανάμεσα στα πόδια σου και κλέψ' του DNA με τα νύχια σου. Φώναξε, πέσε, ταπεινώσου, παρακάλεσε, νιώσε ντροπή χωρίς παγάκια, αποπλάνησε και χάσε. Χάσε αυτή τη μάχη που δεν μπορείς να κερδίσεις γιατί η έκβασή της είναι προδιαγραμμένη και συνεχώς επαναλαμβανόμενη. Ο πόθος είναι τα παγάκια που παλεύω να αποσπάσω από χαλασμένους καταψύκτες και η επανάσταση είναι η επαναλαμβανόμενη μάχη. "Μα πού είναι η αλλαγή;". "Αλλάζω εγώ".

Εγώ όταν (δεν) είμαι εγώ

Υπάρχει άραγε αυτός;

2011-05-17T10:07:00.000+03:00

Λολίτα Ζωγράφου

«Αφήστε το μήνυμά σας μετά τον ήχο.»

2011-05-06T12:00:00.002+03:00

. . . Είναι εύκολο να κάθεσαι άπραγος και να βουλιάζεις στη δυστυχία σου. Είναι πραγματικά πανεύκολο να θυματοποιείς τον εαυτό σου και να κατηγορείς τους θεούς και τη μοίρα για την κατάντια της ζωής σου. Το δύσκολο είναι να σταθείς στα πόδια σου και να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου. Το δύσκολο είναι να αφήσεις τη βολική θέση στον καναπέ της θλίψης σου και να σηκωθείς όρθιος.

Τον Οκτώβρη ο Ιησούς σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου. Θα το έκανε. Πληκτρολόγησε τον αριθμό του κινητού της Ανώνυμης. Πώς μπορούσε να ελπίζει ότι δε θα έχει αλλάξει τον αριθμό της; Ή ότι θα συνέχιζε να έχει κινητό; Το τηλέφωνο καλούσε. Ο χαρακτηριστικός ήχος ακούστηκε. Η καρδιά του Ιησού άρχισε να γρονθοκοπά το στήθος του. Τι θα της έλεγε; Ο ήχος του τηλεφώνου που καλεί συνέχισε να ακούγεται. Τίποτα, δεν το σήκωνε. Και μετά ακούστηκε ο τηλεφωνητής. «Αφήστε το μήνυμά σας μετά τον ήχο.»

«Είμαι ολομόναχος... κλειδωμένος στο σπίτι σου. Μου λείπεις. Τηλεφώνησέ μου, όμως, μόνο αν πρόκειται να επιστρέψεις σπίτι.»

Αυτό ήταν το μήνυμά του για εκείνη. Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του. Θα τα άκουγε άραγε; Είχε καμία σημασία το αν θα τα άκουγε εάν δεν είχε σκοπό να επιστρέψει; . . .

Εγώ όταν (δεν) είμαι Εγώ

Χιονίζει!

2011-05-01T23:15:00.005+03:00

Επιτέλους χιονίζει ξανά κι εγώ έχω έτοιμα κλαδιά, να βγάλουν άνθη, να βγάλουν καρπούς, να βγάλουν χυμούς και ζωή και να φύγω. Στο άγνωστο πουθενά του "Γαμώτο!" και της υπερκόπωσης, του καφέ και του Βενιζέλου που είναι παντού χωρίς να είναι εδώ. Να φύγω όπως δεν έφυγα ποτέ, όπως θα έφτυνα το πορτοκαλο-πράσινο δωμάτιο και θα έκανα έρωτα με έναν άλλο άντρα στο μαυροκόκκινο δωμάτιο με τις τρεις πόρτες και τα δύο παράθυρα στο ταβάνι. (Όλα έχουν σημασία. Όλα.)

Ξέρεις πόσο καυλιάρα μπορώ να γίνω όταν διαβάζω Λογοτεχνία; Τόσο που προσβάλλω τη μνήμη του Καβάφη και βεβηλώνω τη "Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου ποιητού εν Κομμαγηνή 595 μ.Χ.". (Όλα έχουν σημασία.)

Έχω ρίζες βαθιές και αόρατες και μοιάζουν με Λερναία Ύδρα όταν πάω να τις κόψω. Αλλά τουλάχιστον θα τις πάρω και θα φύγω απόψε και πάντα στο χιονισμένο τοπίο όπου ένας Άγιος Βασίλης θα βάλει δώρα κάτω απ' τα κλαδιά μου, μόνο για να του πω "Υπάρχουν κι άλλα δέντρα με κουφάλες! Ουστ, ρε!". Περιφρονώ ό,τι έρχεται χαρούμενο να αφήσει τις άθλιες πατημασιές του πάνω στο χιόνι της αυλής μου. Όποιος θέλει μπορεί να γλείψει τον κορμό μου ελεύθερα, δε χρεώνω, μα δεν είναι ανάγκη να κόβει τα άνθη μου, ούτε να χαράζει το όνομά του με σουγιά στο ξύλο.

Ο συν-δημιουργός μου βρίσκεται στο υπερπέραν. Η επόμενη στάση μου είναι εκεί. Απόψε και πάντα.

Λολίτα Ζωγράφου

Dance

2011-05-01T20:34:00.000+03:00

Wave

2011-04-25T05:45:00.001+03:00

2011-03-24T12:07:00.000+02:00

"Στην πράξη, η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε την 1 Φεβρουαρίου του 1913, όταν αφαιρέθηκαν από το φρούριο της Σούδας οι σημαίες (μαζί με τους ιστούς) των Μεγάλων Δυνάμεων και της Τουρκίας και υψώθηκε η Ελληνική σημαία. Τότε εξαφανίστηκαν από το νησί τα τελευταία σύμβολα της επικυριαρχίας και της προστασίας. Μια μαρμάρινη επιγραφή που στήθηκε εκεί, έγραφε: ΕΠΙ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α', ΕΝΤΑΥΘΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1913, ΑΠΕΤΙΝΑΧΘΗ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ ΛΕΙΨΑΝΟΝ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ, ΑΓΩΝΙΑΣ ΕΤΗ 267 ΜΗΝΕΣ 7 ΗΜΕΡΕΣ 7." ???

Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει,

σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός.

Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι

και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός.

Mα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν

ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν.

Ήμουν εγώ στη φωτιά κι ήμουν εγώ η φωτιά

είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά.

Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη φυλή και τη ράτσα

προδομένη από μέσα απ΄τους πιο πατριώτες

να 'χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με το όπλο στο στόμα

τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα τη Βουλή.

Κάτω από ένα τραπέζι, το θυμάμαι σαν τώρα,

με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα

είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες

μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ.

"Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν,

τι ωραία που πέφτουν....".

Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ'τη Σμύρνη

στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα

κι ο άλλος Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο

στα 27 του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί.

Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία

στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ'άδειο ξενοδοχείο

αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι

αύριο θα τραγουδάνε στης πλατείας τη γιορτή.

Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πόλης

είδα τα χέρια, τα πόδια, πεταμένα στη γη.

Είδα να τρέχουν στο δρόμο με τα παιδιά τους στον ώμο

κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική.

Εδώ στην άσχημη πόλη που απ'την ανάγκη κρατιέται

ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια ντόπα ζητάει

Ολυμπιάδες

κι η χώρα ένα γραφείο τελετών.

Θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ.

Τους είχα δει να γελάνε οι μπάτσοι

κι απ'την Ομόνοια να πετάν' δακρυγόνα στο πυροσβεστικό

στο παράθυρο εικόνισμα άνθρωποι σαν λαμπάδες

και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακό.

Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη γραμμή

για μια πόρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα.

Έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας,η καημένη,

ο Σολωμός με Armani και την καρδιά ανοιχτή.

Δεν θέλω ο εαυτός μου να 'ναι τόπος δικός μου

ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα 'ταν αγέννητη η γη

δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου

ούτε το τέλος του κόσμου.

Με τρομάζεις εσύ.

Με τρομάζεις,ακόμα, οπαδέ της ομάδας

του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα

διερμηνέα Του Θεού, ρασοφόρε γκουρού

τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο

προσεύχεσαι και σκοτώνεις

τραυλίζεις ύμνους οργής

Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς

μισείς τον μέσα σου ξένο.

Κι όχι, δεν καταλαβαίνω

δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.

Hope

2011-01-10T23:49:00.000+02:00

"I was not put here by anyone in fear

I came alone as me

Just an idea in a long chain of discovery

Surrounded by the same you

Sometimes your tide pulls me out to sea

And I die in a thrashing curse

Sometimes we are kind

More often, I doze

So far up the beach that those who try to reach are burnt alive in the searing

heat of the desert of my dispassion

So far removed, I never hear the water

'Cept once or twice a month when I see a mirror

And I refuse to believe in some of the things that are said to be here

Let alone those that are not

I'm trying to change my direction

Ours is pathetic in my own humble estimation

I love the planet

The great benign she-wolf

Benefactor

Spinning gently on towards the red giant four aeons hence

When all the rose gardens are consumed in the flash-fire of flying time

She'll leave alone to you"

When you look at me

From your own century

I may seem to be

Strange archeology

But when the winds blow

From this direction

You may sense that I'm

In your reflection

I think I feel you

But I will never know

As the swallows leave

And the children grow

I wanted to live forever

The same as you will too

I wanted to live forever

And everybody knew

When I caught you there

In tomorrows mirror

I thought I felt you

Jump out of my skin

Throwing oil into

My blazing memories

Filling empty footsteps

I was standing in

I wanted to live forever

The same as you will too

I wanted to live forever

And everybody knew

As the falling rain

Of the northern jungle

Hanging droplets on the leaves

Bombards my brain

I hear you

Across the room

A sea of daffodils spring into bloom

You are the mist

The frost across my window pane

And again

She moves her body

And her whispers weave

And the world spins

And tells me that I'll never want to leave

As I think of you

From this dark century

I will always be

With generosity

That we both may share

The hope in hearing

That we're not just

Spirits disappearing

Ας ορίσουμε τι είναι γυναίκα

2011-01-02T23:37:00.005+02:00

Αναρωτιέμαι... Κατά πόσο ένας άνδρας κατανοεί, νιώθει την ουσία της γυναίκας, ώστε να θεωρεί ότι μπορεί να ορίσει πώς αυτή πρέπει να είναι; Θα με ρωτήσετε: "Ποια είσαι εσύ που μιλάς;". Και θα απαντήσω απλά: "Μια νεοφερμένη στο κλαμπ".

Πάει καιρός από τότε που άκουσα μια γυναίκα να μιλά για τη γυναίκα. Διαβάζω καμιά φορά κάποια δήθεν φιλοσοφημένα-ερωτικά-εμπειρικά (με μια αχνή πινελιά πλέι-μπόι) κείμενα περί του θέματος. Η ιδανική γυναίκα. Πώς πρέπει να είναι η γυναίκα. Πρέπει να είναι μοιραία femme fatale. Πρέπει να αγκαλιάσει τη σεξουαλικότητά της. Πρέπει να αγκαλιάσει τη μητρότητα. Το ωραίο φύλο. Ελεύθερη. Μαχητική. Εννιά στις δέκα φορές είναι γραμμένα από άνδρες που έχουν την αίσθηση ότι ξέρουν το δέον για τη θηλυκότητα, ότι γνωρίζουν τα μυστικά της ουσίας του άλλου φύλου, αυτού του πλάσματος που είναι θεσπέσιο, εξαιρετικό, θεϊκό...όταν ασφαλώς είναι όπως αυτοί ορίζουν ότι πρέπει να είναι.

Τα ίδια βρίσκω και σε πιο εκλεπτυσμένη μορφή, σε όμορφα κείμενα κριτικής για τη σύγχρονη γυναίκα, την αδυναμία της να είναι γυναίκα. Τι σημαίνει γυναίκα; Οι συγγραφείς εξηγούν στη συνέχεια. Μπαίνω στον πειρασμό να κάνω Αντιγραφή-Επικόλληση κάποια πράγματα που έχω διαβάσει, αλλά θα είμαι καλή απόψε. Η αλήθεια είναι ότι κάποια από τα κείμενα αυτά είναι πράγματι πολύ όμορφα, γραμμένα καθόλου βεβιασμένα, με πολύ ιδιαίτερα σχήματα λόγου για το πώς πρέπει να είναι αυτό το υπέροχο πλάσμα για να νιώσει επιτέλους ελεύθερο, για να είναι Γυναίκα κι όχι μια φτηνή απομίμησή της, ένα είδωλο. Παρ' όλα αυτά, αυθόρμητα γελάω. Πώς μπορεί κανείς, πώς μπορεί ένας άνδρας να ορίσει το θηλυκό; Και γιατί; Κι ακόμη, ο άνδρας που κάνει κάτι τέτοιο βρίσκει άραγε αυτή τη Γυναίκα που περιγράφει; Νιώθει τη γυναίκα που αγγίζει, που φιλάει, που μπαίνει μέσα της; Ή τη νουθετεί, απογοητεύεται και ψάχνει γι' αυτό το άπιαστο μυστήριο;

Πάντα οι άνθρωποι προσπαθούσαν να ορίσουν τη Γυναίκα (αλλά και τον Άνδρα); Γιατί σήμερα υπάρχει αυτή η ανάγκη να καθοριστούν τέτοιες έννοιες; Δεν μπορεί απλά η γυναίκα να είναι γυναίκα, ο άνδρας να είναι άνδρας και να νιώθουν ο ένας τον άλλο, όχι να τον ορίζουν; Μα φυσικά και δεν είναι τόσο απλό το θέμα! Όταν καταρχάς η γυναίκα και ο άνδρας είναι πλέον ίσοι(;), είναι πλέον ίδιοι, όταν για να δηλωθεί το φύλο υπάρχουν οι δύο διαφορετικοί όροι "gender" και "sex", όταν αφού συνειδητοποιήσαμε ότι η γυναίκα δεν είναι απλώς μηχανή παραγωγής στρατιωτών αναζητάμε να βρούμε τι είναι τέλος πάντων η γυναίκα. Η γυναίκα είναι δυναμική - γι' αυτό δουλεύει. Η γυναίκα πάντα ήθελε να είναι όμορφη - γι' αυτό προσέχει τον εαυτό της αγοράζοντας ασφαλώς πάντα άριστα προϊόντα ομορφιάς. Η γυναίκα είναι η προσωποποίηση της σεξουαλικότητας - γι' αυτό όλα αυτά τα πανέμορφα μοντέλα θα σας συντροφεύουν καθημερινά στις οθόνες σας (μέχρι φαντάζομαι να αναισθητοποιηθείτε πλήρως και να μην έχετε στύση).

Ας μου πει μια γυναίκα τι ήταν για εκείνη το σπάσιμο του παρθενικού της υμένα. Ας μου πει μια γυναίκα τι είναι για εκείνη να βρίσκει κάθε μήνα αίμα στα σκέλια της. Ας μου πει μια γυναίκα για τον οργασμό της. Ας μου πει μια γυναίκα για την εγκυμοσύνη της, για το τι σημαίνει να είναι μητέρα. Χωρίς ορισμούς, καθορισμούς και περιορισμούς. Τα ίδια ισχύουν και για τον άνδρα. Αλλά δε θα μιλήσω εγώ για τον άνδρα. Ας μιλήσει εκείνος.

Προσωπεία

2010-11-13T19:33:00.019+02:00

"Λένε ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας... Άραγε πόσες φορές κοιτάμε τους άλλους στα μάτια; Πόσες φορές προτιθέμεθα να διεισδύσουμε στις ενδόμυχες σκέψεις του συνανθρώπου μας αλλά και να επιτρέψουμε στον άλλο να διεισδύσει στις δικές μας; Αλλά γιατί να μπούμε σε τέτοιο κόπο και γιατί να "ανοιχτούμε" στον άλλο, τη στιγμή που η νοοτροπία της "πόζας" έχει εισβάλει τόσο για τα καλά στη ζωή μας σε σημείο που να θεωρείται πλέον αυτονόητη και αποδεκτή. Απ'την πλειοψηφία των ανθρώπων τουλάχιστον... Αυτή η ηθελημένη απόκρυψη της προσωπικότητάς μας, η λεγόμενη υποκρισία, αυτό το χάσμα μεταξύ του φαίνεσθαι και του είναι, εγκυμονεί τόσους κινδύνους που ωστόσο αρνούμαστε πεισματικά να τους δούμε ή μάλλον να τους αποδεχτούμε. Εξάλλου, όλα αυτά είναι ανούσιοι στοχασμοί και φιλοσοφίες ορισμένων εναπομείναντων "ρομαντικών ιδεαλιστών"...

Η ζωή δε μας αφήνει πλέον περιθώρια για τέτοιους ηθικούς προβληματισμούς. Το βλέπουμε γύρω μας, στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, αυτές τις σχέσεις που ολοένα και χαλαρώνουν, ολοένα και ψυχραίνονται. Η ειλικρίνεια και ο αυθορμητισμός αντικαταστάθηκαν απ' την τυπικότητα, την υποκριτική ευγένεια, το ψέμα και την υπεκφυγή. Την υπεκφυγή των συναισθημάτων, των συναισθημάτων που φοβόμαστε τόσο πολύ να δείξουμε. Νιώθουμε πολλές φορές τελείως απογυμνωμένοι όταν αποκαλύπτουμε σε κάποιον τις απόκρυφες σκέψεις μας ή όταν εξωτερικεύουμε τους φόβους και τις επιθυμίες μας, παλιές εμπειρίες ξεχασμένες και αλησμόνητες για πολύ καιρό... Διότι κυριαρχεί η καχυποψία απέναντι στον άλλον και ο φόβος. Μήπως με παρεξηγήσει; Μήπως το πει; Μήπως, μήπως, μήπως... Οπότε προτιμούμε να προφυλασσόμαστε πίσω από τις επιμελώς κατασκευασμένες ασπίδες μας, τις οποίες ονομάζουμε "εικόνα", "ίματζ", "πρεστίζ" και άλλες τέτοιες εύηχες και ωραιοποιημένες λέξεις, εκφάνσεις μιας τόσο ψεύτικης και επιτηδευμένης εποχής, μακριά απ' τα "επικίνδυνα" βέλη που στοχεύουν στην αποκάλυψη του εαυτού μας. Αλλά πώς να μη συμβαίνει αυτό, όταν η ομιλία αντικαταστάθηκε απ' τα μηνύματα, όταν η μαγεία της συζήτησης αντικαταστάθηκε απ' το πολύωρο "τσάτινγκ" στο διαδίκτυο, όταν το άγγιγμα αντικαταστάθηκε απ' το πάτημα ενός πλήκτρου;

Στον τομέα της εργασίας, τα πράγματα δε διαφέρουν και ιδιαίτερα, ίσως και να τείνουν προς το χειρότερο. Μεγαλώνουμε σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μόνος του στόχος είναι η ψυχρή εξειδίκευση ανθρώπων-ρομπότ με στόχο να τους βγάλουν στην αγορά εργασίας έτσι ώστε να προστεθεί ένα ακόμα λιθαράκι σε αυτό το σύστημα εκμετάλλευσης. Λογικό και επόμενο είναι ο άνθρωπος λοιπόν να χάνει κάθε επαφή με το αντικείμενο του ενδιαφέροντός του και να υποχρεώνεται να ακολουθήσει ένα επάγγελμα που ενδεχομένως να μην ικανοποιεί τις φιλοδοξίες του, οι οποίες θυσιάζονται στο βωμό του εύκολου χρήματος, της επαγγελματικής αποκατάστασης και του βολέματος. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα την απώλεια του αισθήματος της δημιουργίας, καθώς ο άνθρωπος έχει μπει στη διαδικασία μιας αφάνταστα κουραστικής και ψυχοφθόρας ρουτίνας και τον αυτοματισμό, απόρροια μιας στείρας και, χωρίς ίχνος δημιουργικής πινελιάς, ενασχόλησης.

Μα φυσικά το θέμα δεν είναι με τι θέλεις να ασχοληθείς αλλά με το τι πρέπει να ασχοληθείς έτσι ώστε να έχεις τις απαιτούμενες οικονομικές απολαβές που θα σου εξασφαλίσουν μια ήρεμη ζωούλα και μια πλασματική ευτυχία (στην καλύτερη περίπτωση).

Όσον αφορά στην πολιτική... ποια πολιτική; Ποιος θα κάτσει να ασχοληθεί τώρα με τους λεχρίτες τους πολιτικούς; Όλοι ίδιοι είναι, ίδιοι ψεύτες και απατεώνες! αναφωνεί αγανακτισμένος ο νεοέλληνας, αυτός ο υπέρμαχος της ειλικρίνειας και της σκληρής δουλειάς. Μα πώς γίνεται να κυβερνούν πάντα οι χειρότεροι των χειρότερων αυτόν τον τόσο προικισμένο με πολιτική αρετή πλην αδικημένο λαό; Μάλλον ξεχνάμε ότι οι πολιτικοί - ιδίως σε αυτήν την περίοδο της υποτιθέμενης δημοκρατίας - δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Αλλά αυτή η παρατήρηση προϋποθέτει την ικανότητα της αυτοκριτικής και της αντικειμενικής εξέτασης, στοιχεία που μάλλον εκλείπουν απ' το μεγαλύτερο ποσοστό του κόσμου.

Απόρροια αυτής της νοοτροπίας, λοιπόν, είναι η αποστασιοποίηση απ' τα κοινά και η αδιαφορία καθώς η ιδέα και η φιλοσοφία του "ψαγμένου" και πλέον κατασταλαγμένου απολίτικ ατόμου, φαντάζει πολύ πιο εύκολη και εύπεπτη, εφ' όσον όλα είναι σάπια και μόνο το δικό του λαμπρό εγώ στέκεται ακλόνητο και ανεπηρέαστο στην επιφάνεια αυτού του απόπατου που λέγεται πολιτικό σύστημα. Έτσι το έργο των διάφορων επιτηδείων που κατέχουν εξουσία φαντάζει πιο εύκολο καθώς ο μέσος πολίτης μετατρέπεται σε ένα άβουλο υποχείριο, φερέφωνο της εκάστοτε πολιτικής παράταξης ή ιδέας - με την πλήρη άγνοιά του πάντα - με αποτέλεσμα την έμμεση παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη σύγχρονη κοινωνία.

Εκτός λοιπόν απ' την απώλεια της προσωπικής μας ταυτότητας, σε ιδιωτικό αλλά και δημόσιο τομέα και την απώλεια της πολιτικής μας ταυτότητας, μιας και όλες αυτές οι αλλοτριώσεις είναι αλληλένδετες και επακολουθούμενες. Η σταδιακή εγκατάλειψη των παραδόσεων και η υιοθέτηση ξένων πολιτιστικών στοιχείων οδηγεί στον άκρατο μιμητισμό ξένων προτύπων καθώς ο πολίτης αδυνατεί να φιλτράρει όλα αυτά τα εισαγόμενα "προϊόντα" που δέχεται, με αποτέλεσμα να μπαίνει στο εύκολο και πολύ επικίνδυνο "τρυπάκι" της μαζοποίησης ιδίως σήμερα που η ιδέα της παγκοσμιοποίησης τείνει να καταλάβει όλο τον κόσμο, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί με αυτό το, αναμφισβήτητα μεγάλης διάστασης πρόβλημα.

Ο άνθρωπος του σήμερα, λοιπόν, καλείται να επιδείξει υπευθυνότητα και ωριμότητα. Είναι καιρός να πετάξουμε τις μάσκες, τα προσωπεία μας, και να ασχοληθούμε περισσότερο με τον πραγματικό εαυτό μας, την ουσία του "είναι" μας. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ολόπλευρης καλλιέργειας της ανθρώπινης προσωπικότητας απ' την οικογένεια, το σχολείο αλλά και μέσω του δικού μας προσωπικού μόχθου. Μόνο αν ενδοσκοπήσουμε θα ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε και μόνο μέσω αυτής της αυτογνωσίας θα μπορέσουμε να βελτιώσουμε το επίπεδο της ζωής μας τόσο σε πνευματικό τομέα όσο και σε υλικό. Κύριο μέλημα πρέπει να είναι η ανάπτυξη αυτοδύναμης σκέψης και δράσης που θα οδηγήσει στην ανεξαρτητοποίηση του πνεύματος και στην ουσιαστικότερη επικοινωνία των ανθρώπων σε κάθε τομέα."

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί έκθεση της Γ' Λυκείου. Γραμμένο από τη (δεκαεφτάχρονη) φίλη μου Ανθή Παπαδημάτου, πνεύμα ανήσυχο, παιδί διαβασμένο, συχνά οργισμένο αλλά και παρεξηγημένο. Εντάξει, είναι ολοφάνερο ότι η κοπέλα έχει ξεφύγει τελείως από τα στενά πλαίσια της σχολικής έκθεσης, μα κάπου κάπου παλεύει να κρατηθεί, να μην ξεπεράσει πλήρως τα όρια. Αυτό είναι το μόνο κακό νομίζω. (Αναρωτιέμαι ποια ακριβώς θα ήταν η μοίρα αυτής της "έκθεσης" στις πανελλήνιες...)

Η καθηγήτρια, από την άλλη, μου φαίνεται ότι μάλλον προσπαθεί να ξεφύγει από το τυπικό τρόπο έκθεσης, αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι το πετυχαίνει. Εντούτοις, παραθέτω όσα έγραψε για την "έκθεση" της Ανθής:

Αν πρέπει να διορθώσω αυτή την έκθεση με το γνωστό τυποποιημένο τρόπο, που εξετάζει και ελέγχει ένα γραπτό με βάση τα καθιερωμένα καλούπια, τότε θα πέσω ακριβώς σ' αυτήν την παγίδα που αναφέρεται στην έκθεσή σου, δηλ. στην υιοθέτηση της "μάσκας". Προφανώς λοιπόν το γραπτό "μαγεύει" τόσο πολύ όποιον το διαβάσει αλλά κυρίως τον προβληματίζει και τον κάνει να σκεφτεί πιο βαθιά και να ανακαλύψει τον πραγματικό του εαυτό. Αν υπάρχουν αδυναμίες ή επισημάνσεις που θα έπρεπε ν' αναφερθούν (π.χ. επίκληση στο συναίσθημα, μεταφορική χρήση γλώσσας), απλά τις προσπερνώ γιατί μπαίνω στο κλίμα που ακριβώς περιγράφεις. Δηλαδή βγάζω τη "μάσκα" του "σωστού" καθηγητή και απλά δηλώνω ότι το κείμενό σου είναι απ' τα ωραιότερα που έχω διαβάσει. Έχεις τρομερές δυνατότητες και κυρίως ένα μυαλό "κοφτερό" που αναλύει τα πάντα σε βάθος.

The Raven

2010-11-06T22:21:00.003+02:00

Νυστάζοντας

2010-11-03T09:17:00.009+02:00

2/11/10

Κάπου 22:30-23:15

Η καρδιά του Ήλιου είναι μια τρύπα στο κενό. Χαιρετώ κάποιον που δεν υπήρξε ποτέ, απλώς και μόνο για να χαρεί ο καθρέφτης.

Δεν υπάρχει αστέρι απόψε. Μόνο δύο καφέδες.

Η γυναικεία φύση συναντιέται με μια χημική αντίδραση στον εγκέφαλο και αγγίζει τον τρόμο. Αλλά η κα Ηλιαχτίδα και όλοι οι όμοιοί της επιβάλλουν ύπνο. Για να μείνεις ξύπνια πρέπει να έχεις τελειώσει όλον τον καφέ που υπάρχει στο σπίτι και να έχεις φροντίσει την ικανοποίηση κάθε Ηλιαχτίδας, που θα σε στείλει κάπου αλλού το καλοκαίρι και του χρόνου.

Δεν μπορώ να τα βάλω με καμιά γυναίκα χωρίς να χάσω, γιατί προς το παρόν είμαι πολύ πιο αδύναμη. Το ξέρω ότι έχω κάποιες κρυφές δυνάμεις αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι λειτουργούν σε αλεξίσφαιρες καρδιές. Να μια λέξη που έχω καιρό να ακούσω.

Πάλι είμαι μόνη με τον εαυτό μου, με το μυαλό μου, με ό,τι κατασκευάζω επειδή είμαι δειλή.

Όλοι λέμε βλακείες, δεν ξέρουμε τι λέμε, δεν έχουμε ιδέα, αλλά ξέρουμε να διαφωνούμε, να συμβουλεύουμε, να κρίνουμε.

Δεν ξέρω τι θα κάνω στη ζωή μου, αλλά τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι έντονα την οικογένεια του Νίκου. Χωρίς κανενός είδους πρόγραμμα ή σχέδιο, πότε στην Αυστραλία, πότε στην Ελλάδα, πότε με πιθανότητες ταξιδιού στη Φιλανδία, την Κίνα, την Ισπανία, αλλά τελικά σπουδές φωτογραφίας στην Αθήνα (:Διονυσία). Αν ό,τι δημιουργούμε προκύπτει από όσα έχουμε κατασκευάσει στο μυαλό μας, τότε θέλω να αλλάξω όλα όσα μου έχουν πει ότι μπορώ ή δεν μπορώ. Και το να κόψω τα μαλλιά μου ή να τα βάψω μαύρα ή να αγοράσω καινούρια ρούχα ή να αλλάξω το δωμάτιό μου ή να αγοράσω παπούτσια ή να βάψω τα νύχια μου δεν ωφελεί σε τίποτα.

Εγώ δεν είμαι αυτό που μου περιγράφουν οι άλλοι ως ιδανικό, ο καθένας από τη δική του οπτική γωνία. Τίποτα από όλα τα ιδανικά των ανθρώπων δεν είμαι όσο κι αν τα θαυμάζω όταν μου τα περιγράφουν. Όλα αυτά είναι πολύ όμορφα αλλά είναι ρούχα που δε μου ταιριάζουν.

Όλη αυτή η ιστορία που πλάθω στο μυαλό μου είναι ένας αδιέξοδος δρόμος στο τίποτα. Κι αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι πως κάπου εκεί διακρίνει κανείς πλούσιες εκτάσεις ελπίδας.

Μέχρι που η κα Ηλιαχτίδα και οι όμοιοί της παίρνουν το χέρι μου και γράφουν: "Δεν είναι αργά μα είναι αργά. Το ρολόι ούτε η σκέψη ούτε η μουσική το σταματά. Τα μυρμήγκια θα σε περιμένουν αύριο αλλά ο δείκτης όχι. Κόψε τις ανοησίες και γίνε αυτό που πρέπει να κάνεις. Δώρο ένα όνειρο και πολλά πολλά που δεν μπορείς να προβλέψεις. (Ναι. Νυστάζουμε κι εμείς...)"

Προσωρινή Γαλήνη 3

2010-10-15T21:43:00.008+03:00

Κάπου 7:30 – 7:45
“Γράφω καθισμένη έξω σ' ένα βρεγμένο έδαφος και κάτω από έναν πεντακάθαρο αστραφτερό ουρανό ακριβώς απέναντι από το κοριτσάκι που έχει στοιχειώσει τη σκέψη μου. Πάντα στο ίδιο σημείο. Ο πειρασμός να πάω να της δείξω σε τι έχει γυρισμένη την πλάτη παραμένει τεράστιος αλλά δε θα πάω. Ένιωσα πολύ ευτυχισμένη σήμερα το πρωί όταν είδα ένα άλλο όμορφο πρωινό που αγνοούσα ότι υπάρχει μπροστά από τον ορίζοντα. (Πίσω από αυτόν δεν μπορώ να γνωρίζω τι συμβαίνει.) Και τα γενέθλια του Σπύρου ήταν μεγάλη ευτυχία, το ίδιο και τα μπισκότα της μητέρας του. Και η σημερινή έκπληξη του Οκτώβρη.
Ένας “ροζ” αχνός έχει σκεπάσει τον γαλάζιο ουρανό. Δεν έχω φωτογραφική μηχανή, ούτε τη Μαρία μαζί μου, που μάλλον θα κάνει ανάλογες σκέψεις. Η εισροή πλήθους ανθρώπων είναι κάτι ενοχλητικό, αλλά θα μείνω εδώ σήμερα. Πόσο μπορεί να ζήσει μέσα μου αυτό; Αυτή η εικόνα, αυτή η αίσθηση; Μισή ώρα; Μία ώρα; Δύο ώρες; Πόσο πριν την εξοντώσει το “αντιβιοτικό” Σύστημα της καθημερινότητας που έχει ταχεία δράση στα “πρωτόζωα”, τους “μύκητες” και τα “βακτήρια”; Ευτυχώς που δεν επιδρά στους “ιούς”. Ποτέ δε σβήνω τουλάχιστον.
Και να 'σαι. Στο τέλος του πρωινού σου, όχι της ημέρας σου. Εγώ, εσύ και το κοριτσάκι απέναντι. Η καθεμιά μας με τη δική της μοναχικότητα ή μοναξιά.”
_____________________________________________________________________________________
ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1
(Από τον πρωινό διάλογο)
“Φαντάσου την ίδια ακριβώς εικόνα που έχεις μπροστά σου, όλα αυτά τα παιδιά να βρίσκονται στο προαύλιο ακριβώς όπως τώρα, όμως να μη μιλάει κανένα τους, να υπάρχει απόλυτη σιωπή.”

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2
Κάπου 11:45
Δεν είμαι λυπημένη. Είμαι γαλήνια. Με ανταύγειες εγρήγορσης. Η εσωτερική γαλήνη μου υπάρχει όταν είμαι με τον εαυτό μου. Για την ακρίβεια όταν είμαι μέσα μου. Όταν βλέπω κάτι πολύ πιο μαγευτικό από μυρμήγκια με περιεχόμενο και ανθρώπους με στόμα.Θέλω να ψάξω μια ουσία μέσα στα πράγματα. Δε θέλω να βρω. Καν δεν υπάρχει τίποτα να βρω.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 3
21:27
Ωριμάζω αναγκαστικά και απροειδοποίητα.

Προσωρινή Γαλήνη 2

2010-10-14T14:34:00.007+03:00

Οι μέρες μπορούν να περάσουν και μόνο ακούγοντας μουσική. Όταν απαξιώνεις τα πάντα και καταλήγεις στο ότι τίποτε δεν έχει σημασία, ότι δε χρειάζεσαι, δεν έχεις ανάγκη τίποτα, υπάρχει μια ηρεμία. Μπορείς να ακούσεις μια μελωδία και να νιωσεις την ευλογία του κενού, του τίποτα, του άδειου. (Ένα καλοκαίρι, δύο καλοκαίρια που δεν έφτασαν ακόμη και περιμένεις να φτάσουν. Το δρόμο τους εμποδίζουν μία αρχή που δε θα επιστρέψει, ένα κεφάλι γεμάτο σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις και ένας Φόβος στο τέρμα που κρατά ένα ρόπαλο του μπέηζμπολ.)

_____________________________________________________________________________________

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Το β' γραμματικό πρόσωπο χρησιμοποιείται αντί του α' προσώπου, αφενός για λόγους τεχνικούς και αφετέρου για λόγους δειλίας.

Προσωρινή Γαλήνη

2010-10-12T15:55:00.007+03:00

Κάθε πρωί είμαι η πρώτη που φτάνω σχολείο. Ανεβαίνω πάνω στην αίθουσα που βρίσκεται στον πρώτο όροφο. Ανοίγω τα παράθυρα. Κάθε πρωί στο απέναντι κτίριο, το γυμνάσιο, βρίσκεται ένα κοριτσάκι, κάθε πρωί βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο σημείο, με την τσάντα στον ώμο. Και κάθε πρωί με βλέπει από απέναντι να ανοίγω τα παράθυρα και να μένω εκεί να χαζεύω. Νομίζω ότι αυτό το κοριτσάκι έχει κάποιο πρόβλημα, ειδικές ανάγκες, όπως λένε, ή κάτι τέτοιο, αλλά ακούω από άλλα παιδιά ότι δεν του συμπεριφέρονται όλοι με τον καλύτερο τρόπο. Τέλος πάντων. Εγώ κάθε πρωί χαμογελάω σε εκείνο το κοριτσάκι αλλά δε νομίζω να το βλέπει από την απόσταση. Έχω δει κάποιες πολύ όμορφες ανατολές Ηλίου τις τελευταίες μέρες. Τα πρωινά κρεμιέμαι από το παράθυρο όσο είμαι ολομόναχη και έχω μπροστά μου ολοκάθαρο το Μεγάλο Βουνό. Στην αρχή επειδή είναι πολύ νωρίς ακόμη είναι λίγο σκοτεινά, μόνο ο ορίζοντας έχει εκείνο το υπέροχο χρώμα, που αν το χαρακτηρίσω “ροζ” γίνομαι αυτόματα ανόητη. Ξέρεις, εκείνες τις στιγμές, που δε φαίνεται ακόμη ο Ήλιος, με πιάνει ο “ρομαντισμός” μου, η ευαισθησία μου και σκέφτομαι τι υπάρχει πίσω από αυτόν τον όμορφο ορίζοντα, υπάρχουν πράγματα που αγαπώ πίσω από αυτόν τον ορίζοντα. Σε αυτό το σημείο, το παραπάνω έχει μεγάλη σημασία. (Είναι όλα πολύ απλά.) Κάποια στιγμή λοιπόν, αρχίζουν να φαίνονται οι πρώτες ακτίνες φωτός και σιγά σιγά εμφανίζεται πίσω από το βουνό ο Ήλιος. Όλα γίνονται "χρυσά”, “γαλάζια”, “πράσινα”, όλα παίρνουν χρώμα, κυριαρχούν αυτά τα τρία χρώματα. Στην περίπτωση που υπάρχουν λίγα σύννεφα στον ουρανό είναι ακόμη πιο όμορφα. Το κοριτσάκι απέναντι δεν είναι πλέον μόνο του, μέσα σε λίγα λεπτά το προαύλιο έχει γεμίσει παιδιά. Το κοριτσάκι, όμως, παραμένει μόνο, δεν πηγαίνει κανείς να καθίσει κοντά του. Αλλά εγώ δε λυπάμαι γι' αυτό. Λυπάμαι γιατί όλη αυτή την ώρα, όλες αυτές τις μέρες κάθεται σε ένα σημείο με καμία απολύτως οπτική επαφή σε όλο αυτό το θαύμα. Σκέφτηκα κάποια στιγμή να πάω να της πω να αλλάξει θέση, να πάει να καθίσει σε ένα από τα παγκάκια που έχουν θέα ίσως καλύτερη από αυτή που έχω εγώ. Αλλά δεν πάω και ίσως να είναι καλύτερα. Ίσως να είμαι πάντα στον κόσμο μου και να λέω ανοησίες. Και δεν είναι παρά μόνο ένα ή δύο λεπτά που και το κοριτσάκι εντός της αίθουσας δεν είναι πλέον μόνο του. Όμορφες μέρες που κανείς άλλος δεν κάθεται να χαζέψει έναν γέρο-Ήλιο που γεννιέται. Που η μοναξιά είναι αβάσταχτη, το ίδιο και η συντροφιά.

(Όλα όσα γράφω παραπάνω είναι ένα τίποτα. Όσα έχω μπροστά μου τα πρωινά μου είναι Όλα. Ο ρόλος της μαθητριούλας δε μου πάει καθόλου, αλλά το παλεύω.)

_____________________________________________________________________________________
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ 1
Ο λόγος που καθόμουν τα τελευταία πρωινά να δω αυτό το θέαμα ήταν ένας: ήξερα πως σύντομα δε θα υπήρχε τίποτε να δω, παρά γκρι και νερό. Σήμερα δεν υπήρχε τίποτε για να δει το κοριτσάκι απέναντι, όπου κι αν καθόταν. Κι εγώ γιατί κάθισα για λίγο προσπαθώντας να διακρίνω...κάτι στον ορίζοντα; Τι υπάρχει να δεις όταν δεν υπάρχει τίποτε να δεις;
Πρέπει να πάψω να είμαι υπεροπτική. Ίσως το κοριτσάκι απέναντι να βλέπει κάτι που εγώ να μην μπορώ να δω.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ 2
Συνειδητοποίησα ότι μπορώ να διορθώσω ή και να διαγράψω το παρελθόν. Για την ακρίβεια συνειδητοποίησα πως έχω το "δικαίωμα" να το κάνω. Σχεδόν όλο το 2009 και μεγάλο μέρος του 2010 αποφάσισα να τα κρατήσω ως εικόνες, ήχους, μυρωδιές, γεύσεις, και αισθήσεις στο μυαλό μου. Όχι σκέψεις. Δε μου χρειάζεται.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ 3
Σήμερα οι νυχτερίδες ήταν πολύ τρομαχτικές και πετούσαν σε πολύ μικρή απόσταση από εμένα. Οι νυχτερίδες εμφανίζονται μόνο όταν είμαι μόνη. Αμέσως μόλις ήρθε ένα δεύτερο και ένα τρίτο άτομο οι νυχτερίδες χάθηκαν, μπορώ να πω με σιγουριά ότι κυριολεκτικά εξαφανίστηκαν.

Αντίο

2010-10-03T22:09:00.008+03:00

Το ξέρω ότι δεν έχει νόημα αυτό που κάνω τώρα, αλλά το κάνω ούτως ή άλλως, αισθάνομαι την ανάγκη να το κάνω:

Αντίο, κυρ-Λευτέρη. Μακάρι να υπάρχει Παράδεισος. Και να είναι ένα μέρος που να θυμίζει αρχαία Ελλάδα. Εκεί θα ήσουν πραγματικά ευτυχισμένος. Ειδικά αν γνώριζες το Σωκράτη. Το αν έχουν συγχωρεθέι όλα όσα έχεις κάνει μόνον εσύ το γνωρίζεις. Μακάρι να είσαι ελεύθερος. Μακάρι να ελευθερωθούν όσοι εγκλωβίστηκαν γύρω σου.
Έφυγες όπως έχουν φύγει τόσοι πριν από 'σένα κι όπως πρόκειται να φύγουν τόσοι ακόμα. Κι αυτό ήταν. Αυτό ήταν; Τίποτε άλλο πια παρά η ανάμνηση; Τα ίχνη στα μυαλά των ζωντανών; Οι εικόνες ενός ηλικιωμένου σ' ένα κρεβάτι νοσοκομείου, στο νεκρικό του κρεβάτι; Οι εικόνες ενός ανθρώπου που ήταν εδώ. Και ποτέ πια ο αρκτικός χρόνος στο λόγο.

Γεια σου, κυρ-Λευτέρη.

2010-09-27T14:09:00.014+03:00

Πληγωνόμαστε περισσότερο από αυτούς που αγαπάμε περισσότερο. Πληγωνόμαστε περισσότερο από αυτούς που μας αγαπάνε περισσότερο. Πληγωνουμε περισσότερο αυτούς που μας αγαπάνε περισσότερο. Πληγώνουμε περισσότερο αυτούς που αγαπάμε περισσότερο.

"Συγχωρώ" τι σημαίνει; Σημαίνει χωράω μαζί με κάποιον σε ένα χώρο. Σημαίνει αντέχω να χωράω μαζί με κάποιον σε ένα χώρο. Σημαίνει αντέχω να χωράω μαζί με κάποιον που με πλήγωσε σε ένα χώρο. Σημαίνει δε με πειράζει να χωράω μαζί με κάποιον που με πλήγωσε σε ένα χώρο. Σημαίνει μου αρέσει να χωράω με κάποιον που με πλήγωσε σε ένα χώρο, δεν πονάω πια. Σημαίνει χωράω κάποιον που με πλήγωσε μέσα στην καρδιά μου μαζί με την πληγή μου.

Συγγνώμη για τότε. Θα το λέω μέχρι να μου πεις τι σημαίνει συγχώρεση. Αν δεν ξέρεις ακόμη θα συνεχίσω να το λέω και να το πράττω μέχρι να μάθεις.

Φθινόπωρο απόψε

2010-09-06T23:28:00.005+03:00

Απόψε έχω τη διάθεση να γράψω. Απόψε ερωτεύομαι έναν άγνωστο και νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει και τη σπονδυλική μου στήλη να λιώνει. Ο πιο ηδονικός έρωτας είναι αυτός προς το άγνωστο, ο μετά από πολύ καιρό άπνοιας έρωτας. Δεν υπάρχουν αμφιβολίες. Υπάρχει μόνο η σιγουριά του πόθου, του ενθουσιασμού, της έλλειψης οποιασδήποτε αμφιβολίας για το μέλλον. Είναι σαν να ενώνονται δύο κομμάτια παζλ.

Απόψε, είναι η αλήθεια, είμαι ολομόναχη. Η διαφορά με όλο τον υπόλοιπο καιρό είναι πως είμαι συνειδητά μόνη. Οι πρώτες βροχές εντείνουν τη μοναξιά της ημέρας που περνά με τρεις ώρες ψευτοδιάβασμα, δύο ώρες μάθημα, μιάμιση ώρα μπέιμπι-σίτινγκ και, παράλληλα με όλα αυτά, σχέδια για το ταξίδι της εβδομάδας, στη συνέχεια με τρεις ώρες περίπου ανάγνωση και τέλος με άγνωστο χρόνο μουσικό ταξίδι που δεν πήγε και τόσο καλά. Και τώρα εδώ να αναρωτιέμαι αν κουβαλάω μέσα μου επιθυμία που πηγάζει από έλλειψη ή απλώς θέληση. Τώρα τουλάχιστον τίποτε από τα δύο. Τώρα αδειάζω από μέσα μου όλο το κόκκινο τσάι με άρωμα τριαντάφυλλο που δεν έχω πιει τόσα χρόνια.

Τώρα αποφασίζω ότι κομμένα τα παραμυθάκια για 'μένα, όταν έλεγα τότε ότι δεν τα θέλω πια στη ζωή μου το εννοούσα. Μόνο παραμύθια έχω πει στον εαυτό μου και ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. Νομίζω ότι φταίει η γιαγιά μου που όταν ήμουν μικρή, ξαπλώναμε μαζί στο κρεβάτι μέσα στην κάμαρά της και μου έλεγε ένα σωρό παραμύθια κι εγώ τρελαινόμουν, μα μετά έπρεπε να πάει για μαγείρεμα κι εγώ έμενα μόνη. Οι μόνες συντροφιές που είχα ήταν η γιαγιά μου και η Μαρία. Μερικές φορές όταν δεν είναι η καθημερινότητα στη μέση η Μαρία ακόμη είναι συντροφιά. Αυτές είναι όμορφες στιγμές. Κατά τα άλλα η αγάπη μου για το άγνωστο που μου προσφέρει αυτή την παράδοξη σιγουριά είναι εξίσου ευχάριστη. Μάλλον κάπου εκεί εμπλέκονται και τα παραμύθια.

Κι αλήθεια, τώρα που το θυμήθηκα, εσύ εκεί γιατί διαβάζεις αυτές τις αράδες; Γιατί έχεις φτάσει μέχρι εδώ; Μπορεί να σκέφτεσαι ότι γράφω αηδίες - χαρακτηριστικό παράδειγμα της μπλογκόσφαιρας - αλλά εσύ είσαι εδώ και διαβάζεις αυτά που πληκτρολογώ τώρα, στο δικό μου χρόνο. Εγώ γουστάρω τώρα που είμαι μόνη να γράφω και να δημοσιοποιώ. Έτσι. Εσύ γιατί είσαι εδώ. Νιώθεις αυτά που γράφω; Μπήκες για να επαληθεύσεις τις σκέψεις σου ότι γράφω ανοησίες και να μου χαρίσεις έτσι τόσο απλόχερα το χρόνο σου; Μπήκες για να αναγάγεις αυτά που θα διαβάσεις σε γενικότερο κοινωνικό πλαίσιο και να σιγουρευτείς ότι η γενιά μου βγήκε πολύ ευαισθητούλα και γλυκοτσούτσουνη; Μπήκες γιατί δεν έχεις τίποτε άλλο να κάνεις πέρα από το να διαβάσεις τέτοια ασήμαντα πράγματα; Σκέψου λίγο πρώτα αυτό. Κι έπειτα, αφού το σκεφτείς, σκέψου και για μένα, κάνε υποθέσεις για το τι σόι άνθρωπος είμαι, πόσα ακριβώς συμπλέγματα και disorders έχω, πες με γκρινιάρα, πες ότι δεν είμαι παρά ένα κομμάτι της σύγχρονης πλέμπας. Άφησε βρε τη φαντασία σου ελεύθερη. Όλες οι σκέψεις που θα κάνεις για μένα είναι ανούσιες και α-νοητες.

2010-08-14T00:13:00.004+03:00

Η θεώρηση περί σταθερής απόστασης των μορίων των διαφορετικών πραγμάτων, που μας αφαιρεί τη δυνατότητα να αγγίξουμε πραγματικά κάτι, να αγγίξουμε την ουσία του, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί υλιστικά. Ζώντας σε παραπάνω από έναν κόσμους ταυτόχρονα, κατανοώντας την απειρότητα της στιγμής, συνειδητοποιώντας την αιωνιότητα του δευτερολέπτου που αποτελείται από άπειρα κλάσματα, αμφισβητώντας την ισχύ και τη σταθερότητα του χώρου, ανακαλύπτοντας ακόμη και υλιστικά την αιώνια ζωή (που βασίζεται στο θάνατο και την αναγέννηση) της σάρκας κι ακόμη τη σχέση όλων των όντων που πηγάζει από αυτή την αιώνια ζωή – τότε συνειδητοποιείς βαθιά την Απόσταση: ποια είναι, πόση είναι, κι αν όντως είναι. Το άγγιγμα μπορεί να είναι βαθύτερο, ουσιαστικότερο, πιο θαυμαστό απ' ό,τι φαίνεται. Το άγγιγμα των ζωών, των σωμάτων, των στιγμών, των τοποθεσιών, μπορεί να είναι τόσο στενό που αυτά να συμπυκνώνονται σε Ζωή, Ύλη, Χρόνο, Χώρο – κι όλα αυτά πάλι μαζί σε Ένα.

Hindsight

2010-07-31T23:50:00.005+03:00

Intangible. Eternal. Without beginning nor end. The nameless, formless energy that permeates all living things. That sweeps through nature like a ripple in an ocean, sending cascades of timeless wonder through the air, on the song of a bird, the freshness of the morning air. A clear calling for our inner nature to awaken beyond our every day lives, and fears. Love is timeless, love is purity. It is the lightless light, the rays of the sunrise dancing on the surface of the sea. Love is you, and love is me. It is the deepest knowing, the serenity of being, the laughter of the earth, the limitless breath of the wind, the wonder of potential, the power of thought, the gift of life, the highest vibration, the most profound awareness... The knower. Life. Love. Infinite. Within you. Now. Always.

For it is in love's gentle embrace that we come to know the space between us. A feeling deep within that not all is what it seems, that we bear witness to a magic as deep as our own, to a summernight horizon that whispers "welcome" to your soul. And in those fleeting, trembling moments that we share between the worlds, it is enough for us to know that in each other we must care, for alive and not alone are we the children of the world, here to witness time and the unfolding miracle of the soul.

There is no difficulty that enough love will not conquer. There is no disease that enough love cannot heal, no door that enough love will not open, no gulf that enough love will not bridge, and no war that enough love will not throw down. It makes no difference how deeply seated may be the trouble, how hopeless the outcome, how muddled the tangle, how great the mistake. A sufficient realization of love will dissolve it all. And if you could love enough, you would be the happiest and most powerful person in the world.

2010-07-20T00:27:00.006+03:00

Όχι, ούτε φτερά, ούτε όνειρα, ούτε γαλάζιο του ουρανού, ούτε ο άνεμος. Αν είμαστε τυχερά θα μείνουμε σε τούτο τον κήπο να βλέπουμε πράσινες εικόνες από πεθαμένη μοναξιά και να περπατάμε με κλειστά τα μάτια πάνω στην οριακή γραμμή του χτες με το αύριο. Θα κοιταζόμαστε μέσα στο νερό και θα βλέπουμε το είδωλο του έρωτα του Ήλιου. Δε θα υπάρχει αρχή και τέλος ή λογικές χρονικές αλληλουχίες, μόνο ανάμνηση και προσδοκία. Κι ο μόνιμος νευρόπονος στο στήθος να θυμίζει την πτώση.

Αλλιώς θα καούμε στο τσιμέντο και θα πίνουμε πεθαμένο λικέρ για να ξεχάσουμε. Θα περπατάμε καθημερινά χιλιόμετρα, "περίπατος" θα λέμε, μα κυνηγημένα θα είμαστε. Σαν τίποτα να μην ήταν δικό μας. Σαν η νοσταλγία να είναι μαστίγιο. Σαν να κυνηγάμε τη λησμονιά μεταμφιεσμένη στην ευτυχία. Σαν το τώρα να μην είναι τίποτα παρά αγώνας για το αύριο στο όνομα του χτες. Κι ο μόνιμος νευρόπονος στο στήθος να θυμίζει την πτώση. Αλλά εκεί τουλάχιστον δε θα υπάρχουν αντανακλάσεις πάνω στο νερό και...

Και θα είμαστε κάτι περισσότερο από κανονικά. Θα είμαστε πλέον ασφαλή.

Ναι, μου λείπεις.

2010-07-15T02:30:00.006+03:00

Πόσο μακριά είναι τα άστρα απόψε;
Πόσο μακριά είναι τα άστρα πάντα;

Είμαι μια σταθερή ασταθής κι όσο φοβάμαι τον εαυτό μου τόσο μπορώ να είμαι σίγουρη μόνο γι' αυτόν.

Θέλω όταν βρίσκομαι εγώ να υπάρχω μόνο εγώ και να έχω σημασία μόνο εγώ κι ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής μου τώρα είναι τα άστρα και ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής μου πάντα είναι το παρελθόν, το βίωμα, η απόλαυση του τότε που είναι πάντα απόλαυση.

Η ακραία ηθική που περιφρονώ είναι η μεγαλύτερη ασφάλεια που μπορεί να μου προσφέρει κάποιος, κι ας μη θέλω να το παραδέχομαι το εκτιμώ.

Δε γίνεται να δίνεσαι σαν να μην υπάρχουν αστέρια που περιμένουν, αν και τα αστέρια ποτέ δεν περιμένουν, μόνο δέχονται. Δε γίνεται να κρατάς χέρι στο χέρι σου που έχει περάσει από σταθμούς του ηλιακού συστήματος μέχρι να φτάσει σε τούτο το σταθμό.

Η μοναξιά είναι μια ασφάλεια ανασφάλειας. Το ίδιο και το επίτηδες ό,τι να 'ναι παραμιλητό.

"Ποτέ μέχρι". Όλο το λέω κι όλο το αναιρώ.

Πόσο μακριά είναι τα άστρα; Ή πόσο εφήμερα; - επειδή δεν υπάρχει η αλήθεια που χρειάζομαι, μόνο υποκατάστατο με υψηλότερη και ουσιαστικότερη αξία.

2010-07-13T01:51:00.004+03:00

"Δε θα 'χουμε πια φτερά! Θα 'χουμε μόνο πόδια και τα φτερά θα γίνουν άχρηστα χέρια. Και θα μας βλέπουμε καθηλωμένα στο έδαφος. Κι οι άνθρωποι θα λένε: 'Να! Επιτέλους και κάτι σωστό, κάτι ταιριαστό!'. Και θα χαιρόμαστε. Θα έχουμε γίνει κι εμείς κανονικά."

Babelogue

2010-07-07T18:41:00.003+03:00

I haven't fucked much with the past, but I've fucked plenty with the future. Over the skin of silk are scars from the splinters of stations and walls I've caressed. A stage is like each bolt of wood, like a log of Helen, is my pleasure. I would measure the success of a night by the way by the way by the amount of piss and seed I could exude over the columns that nestled the P.A. Some nights I'd surprise everybody by skipping off with a skirt of green net sewed over with flat metallic circles which dazzled and flashed. The lights were violet and white. I had an ornamental veil, but I couldn't bear to use it. When my hair was cropped, I craved covering, but now my hair itself is a veil, and the scalp inside is a scalp of a crazy and sleepy Comanche lies beneath this netting of the skin. I wake up. I am lying peacefully I am lying peacefully and my knees are open to the Sun. I desire Him, and He is absolutely ready to seize me. In heart I am a Moslem; in heart I am an American; In heart I am Moslem, in heart I'm an American artist, and I have no guilt. I seek pleasure. I seek the nerves under your skin. The narrow archway; the layers; the scroll of ancient letters. We worship the flaw, the belly, the belly, the mole on the belly of an exquisite whore. He spared the child and spoiled the rod. I have not sold myself to God.

2010-06-28T15:34:00.002+03:00

''Ωριμότητα του ανθρώπου: είναι να ξαναβρίσκει τη σοβαρότητα που είχε παιδί, όταν έπαιζε.'' NITΣΕ

Επιθυμία

2010-06-25T19:57:00.012+03:00

Ίσως η επιθυμία να είναι το μεγαλύτερο όπλο με τη μεγαλύτερη δύναμη.

Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο πάντα είναι ελεγχόμενη , πάντα κρυφά υποκινούμενη από "ψηλά": επειδή είναι επικίνδυνη (ή σωτήρια;).

"Κέρδισα το χρώμα του σταριού"

2010-06-20T16:56:00.004+03:00

..."Ψάχνω για φίλους. Τι θα πει <εξημερωμένη>;"

"Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό" είπε η αλεπού. "Θα πει <να κάνεις δεσμούς>..."

"Να κάνεις δεσμούς;"

"Ασφαλώς" είπε η αλεπού. "Για μένα είσαι ως τώρα μονάχα ένα αγοράκι, ίδιο κι απαράλλαχτο με εκατό χιλιάδες άλλα αγοράκια. Και δε σ' έχω ανάγκη. Ούτε κι εσύ με έχεις ανάγκη. Για σένα δεν είμαι παρά μια αλεπού, ίδια με άλλες εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Αν όμως με εξημερώσεις, θα έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο..."

"Αρχίζω να καταλαβαίνω" είπε ο μικρός πρίγκιπας. "Υπάρχει κάποιο λουλούδι... νομίζω ότι μ' έχει εξημερώσει..."

"Δεν αποκλείεται" είπε η αλεπού. "Βλέπει κανείς σ' αυτή τη Γη τόσα και τόσα..."

"Α, μα δεν είναι στη Γη!" είπε ο μικρός πρίγκιπας.

Η αλεπού φάνηκε να παραξενεύεται:

"Σε άλλον πλανήτη;"

"Ναι".

"Υπάρχουν κυνηγοί στον πλανήτη αυτό;"

"Όχι".

"Ενδιαφέρον αυτό! Κότες;"

"Ούτε".

"Τίποτα δεν είναι τέλειο" αναστέναξε η αλεπού.

Η αλεπού όμως ξανάπιασε την αρχική της σκέψη:

"Η ζωή είναι μονότονη. Κυνηγάω κότες, με κυνηγάνε οι άνθρωποι. Όλες οι κότες μοιάζουν κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Κάπως βαριέμαι λοιπόν. Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα λάμψει. Θα αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων αλλιώτικο απ' όλους τους άλλους. Τα βήματα των άλλων με κάνουν να χώνομαι στη γη. Τα δικά σου θα με καλούν έξω από τη γη, σαν να 'ναι μουσική. Ύστερα δες! Να, κάτω εκεί, βλέπεις εκείνα τα σπαρμένα χωράφια; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι δε μου χρειάζεται. Τα στάχυα στα χωράφια δε μου θυμίζουν τίποτα. Κρίμα, ε! Εσύ όμως έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Έτσι, θα είναι υπέροχα όταν μ' εξημερώσεις! Το χρυσαφένιο στάρι θα μου θυμίζει εσένα. Και θ' αγαπάω τη βουή του ανέμου μες στα στάχυα".

Η αλεπού σώπασε και κοίταξε κάμποση ώρα το μικρό πρίγκιπα.

"Σε παρακαλώ... εξημέρωσέ με!" είπε.

"Θα το 'θελα πολύ" απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, "αλλά δεν έχω πολύ καιρό. Έχω ν' ανακαλύψω φίλους και να μάθω πολλά".

"Δε μαθαίνεις παρά τα πράγματα που εξημερώνεις" είπε η αλεπού. "Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Όλα τα παίρνουν έτοιμα από τα μαγαζιά. Αφού όμως δεν υπάρχουν μαγαζιά που να πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο εξημέρωσέ με!"

"Τι πρέπει να κάνω;" είπε ο μικρός πρίγκιπας.

"Πρέπει να έχεις μεγάλη υπομονή" απάντησε η αλεπού. "Θα κάτσεις πρώτα λίγο μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάω με την άκρη του ματιού και δε θα βγάλεις άχνα. Τα λόγια είναι που δημιουργούν τις παρεξηγήσεις. Κάθε μέρα όμως, θα μπορείς να κάθεσαι και λιγάκι πιο κοντά..."

Την άλλη μέρα ξανάρθε ο μικρός πρίγκιπας.

"Θα ήταν καλύτερα να έρχεσαι πάντα την ίδια ώρα" είπε η αλεπού. "Αν έρχεσαι, ας πούμε, στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις θ' αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνά η ώρα, τόσο θα νιώθω ευτυχισμένη. Στις τέσσερις πια, θα πηγαινοέρχομαι και θ' ανησυχώ. Θ' ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας! Αν όμως έρχεσαι όποτε να 'ναι, ποτέ δε θα ξέρω πότε ακριβώς να σου 'χω ανοίξει την καρδιά μου... Χρειάζεται τελετουργία".

"Τι θα πει <τελετουργία>;" είπε ο μικρός πρίγκιπας.

"Είναι κι αυτό κάτι που έχει ξεχαστεί" είπε η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει τη μια μέρα να διαφέρει από την άλλη, τη μια ώρα από την άλλη. Οι κυνηγοί μου, ας πούμε, έχουν κάποια τελετουργία. Χορεύουν κάθε Πέμπτη με τα κορίτσια του χωριού. Έτσι η Πέμπτη είναι υπέροχη μέρα! Πάω και μια βόλτα ως το αμπέλι. Αν όμως χόρευαν οι κυνηγοί όποτε να 'ναι, όλες οι μέρες θα 'ταν ίδιες, κι εγώ δε θα 'χα ανάπαυλα ούτε στιγμή".

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Και όταν πλησίασε η ώρα που θα έφευγε:

"Αχ!" είπε η αλεπού "Θα κλάψω".

"Εσύ φταις" είπε ο μικρός πρίγκιπας, "εγώ δεν ήθελα το κακό σου, εσύ όμως ήθελες να σε εξημερώσω..."

"Και βέβαια" είπε η αλεπού.

"Όμως θα κλαις!" είπε ο μικρός πρίγκιπας.

"Και βέβαια" είπε η αλεπού.

"Επομένως δεν κέρδισες τίποτα!"

"Κέρδισα" είπε η αλεπού, "κέρδισα το χρώμα του σταριού!"

Today is a "Father's Day"

2010-06-20T13:22:00.005+03:00

"Σήμερα τιμούμε τον πατερα γεννήτορα, τροφό, παιδαγωγό που δίνει όλα τα εφόδια στο παιδί του για να μεγαλώσει που γίνεται παράδειγμα για το παιδί του."

"Χρόνια πολλά μπαμπά..."

2010-06-19T21:11:00.016+03:00

Γυναίκα...

______________________________________________________________
...και γυναίκες....

Ένωση

2010-06-08T22:34:00.006+03:00

Ένα καληνύχτα σε 'μένα που είμαι πάντα διαφορετική και πάντα η ίδια. Αλλάζουν η έμπνευση, η ελπίδα και ο φόβος, οι αναμνήσεις, η μέθη, το γέλιο, το κλάμα, το χάσμα, η πλάνη, η ανοησία μου. Το πλησίασμα.

Η ανικανότητα για ένωση. Βλέπεις τη φωτογραφία του παραδεισένιου τοπίου, είναι όμορφο, είναι μακριά και θέλεις να πλησιάσεις. Πιο κοντά, λίγο πιο κοντά. Τώρα βλέπεις το τοπίο από μια απόσταση λίγων μέτρων, είναι πανέμορφο, βλέπεις χρώματα, κίνηση, ζωή, είναι μακριά και θέλεις να πλησιάσεις. Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα πιο κοντά. Ένα μέτρο πιο κοντά, δύο, κι άλλο ένα, κι άλλο. Και μετά μέσα στον κήπο, κάθεσαι στο χορτάρι, σε χαϊδεύει ο ήλιος, σε φυσάει ο άνεμος, αγγίζεις τα χρώματα. Και θέλεις να πλησιάσεις. Τι είναι αυτό; Πώς να πλησιάσεις, πώς γίνεται να θέλεις ακόμη να πλησιάσεις; Θέλεις να ενωθείς; Το πλησίασμα είναι λίγο; Πώς επιτυγχάνεται η ένωση; Επιτυγχάνεται; Είναι δυνατή η ένωση με μια εικόνα; Ένα τοπίο; Μια επιθυμία; Ένα ηλιοβασίλεμα; Τη θάλασσα; Είναι δυνατή η ένωση με έναν άνθρωπο; Δεν ξέρω τίποτα πέρα από την απόλαυση του κοντινότερου πλησιάσματος. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος.

Όπως για παράδειγμα, ποιος ξέρει αν όλα είναι τόσο καλομελετημένα, σχεδιασμένα και μοιραία όσο φαίνονται... ή αν απλούστατα είναι τόσο χαοτικά τυχαία που δεν το χωράει ο ανθρώπινος αιτιοκρατικός νους.

2010-05-27T12:15:00.012+03:00

Προαιώνια, άχρονα, ταυτόχρονα, ετεροχρονισμένα.

Oh lord, won't you buy me...

2010-05-08T10:04:00.005+03:00

Oh Lord, won’t you buy me a Mercedes Benz ?

My friends all drive Porsches, I must make amends.

Worked hard all my lifetime, no help from my friends,

So Lord, won’t you buy me a Mercedes Benz ?

Oh Lord, won’t you buy me a color TV ?

Dialing For Dollars is trying to find me.

I wait for delivery each day until three,

So oh Lord, won’t you buy me a color TV ?

Oh Lord, won’t you buy me a night on the town ?

I’m counting on you, Lord, please don’t let me down.

Prove that you love me and buy the next round,

Oh Lord, won’t you buy me a night on the town ?

Everybody!

Oh Lord, won’t you buy me a Mercedes Benz ?

My friends all drive Porsches, I must make amends,

Worked hard all my lifetime, no help from my friends,

So oh Lord, won’t you buy me a Mercedes Benz ?

Λεξιλογική εικασία

2010-05-07T19:03:00.005+03:00

Ο λόγος που το ρήμα είναι "ερωτεύομαι" και όχι "ερωτεύω" είναι γιατί το συναίσθημα του έρωτα αφορά το υποκείμενό του και όχι το αντικείμενο-έναυσμα. Το ρήμα "ερωτεύομαι" είναι μεταβατικό μεν, αλλά χωρίς ενεργητική προς το αντικείμενο σημασία. Ωστόσο, το ρήμα δεν στέκει μόνο του χωρίς να υπονοείται τουλάχιστον ένα αντικείμενο.

π

2010-04-23T14:08:00.002+03:00

9:13. Personal note

When I was a little kid, my mother told me not to stare into the sun. So once, when I was six, I did. The doctors didn't know if my eyes would ever heal. I was terrified, alone in that darkness. Slowly, daylight crept in through the bandages and I could see. But something else had changed inside me. That day I had my first headache...

Ρομποτοποίηση,...

2010-04-16T21:15:00.003+03:00

...μίμηση, ταύτιση, γυναίκες ανορεξικές, προϊόντα, κέντρα ομορφιάς, κέντρα αδυνατίσματος, προϊόντα, κατανάλωση, αναλώσιμοι όλοι, προϊόντα, στάχτη στα μάτια, ζήσε έτσι, φάε έτσι, ντύσου έτσι, αγόρασε, αγόρασε, αυτογνωσία, αυτοπραγμάτωση, προϊόντα, Εγώ, αξίζω;, καν' το κι εσύ-μπορείς!, ...και τα παιδιά σας θα σας λατρέψουν!, προϊόντα, ...και κανένα αρσενικό δε θα μπορεί να σας αντισταθεί!, ...και μην χάσετε την καταπληκτική μας προσφορά..., ...για τη γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της..., facebook, star-channel, προϊόντα, coca-cola zero και διαφήμιση, διαφήμιση, διαφήμιση......... Και οι άνθρωποι;