Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Ο Πάνας, ο Σατανάς και τα μαγικά πλάσματα του φιλελεύθερου σεξ



Η μελαγχολία έχει κάνει πια κοιλιά. Την παρατάισαν οι ποιητές της Ευρώπης, την φούσκωσαν και την χόντρυναν τόσο ώστε να έχει χάσει την αρχική έννοιά της.

Και ένας οργασμός δεν είναι παρά ένας οργασμός όταν δε συνοδεύεται κι από άλλον ένα, κι όταν δεν ακολουθείται από το φιλί της παρηγοριάς για το σώμα που άγγιξε τα υπέρτατα όρια της αντοχής του.

Πόσα δευτερόλεπτα κρατά ο οργασμός; Τι σημαίνουν αυτά τα δευτερόλεπτα, τι σημαίνει το πλήθος τους, η επιμήκυνση της διάρκειάς τους, η συμπύκνωση της έντασης εντός τους, εκείνη η σκέψη που μονοκρατεί ως βίωμα τις στιγμές αυτές, το τέντωμα των μυών, η έκκριση ιδρώτα, τα όρια που μετακινούνται λίγο πιο πέρα, λίγο παραπάνω, λίγο ακόμη να τα ξεπεράσουμε... Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ποιο είναι το μεταφυσικό μυστικό και νόημα που ενυπάρχει σ' αυτή την τελετή;

Ποιος ήταν ο πρώτος που χαρακτήρισε το κορμί εκκλησία; Και γιατί; Ποιος ήταν ο πρώτος που χαρακτήρισε την απόλαυση αμαρτία (=σφάλμα); Ποιος ήταν αυτός ο αλήτης που την καταδίκασε, που εξαπέλυσε τις Ερινύες να ξεσκίσουν τη σάρκα και τη συνείδηση των ανθρώπων μετά από την ανώτατη απόλαυση; Ποιος ήταν που θεώρησε τη γυναίκα όργανο του Σατανά (όχι τυχαία πανομοιότυπου με τον Πάνα) για την γοητεία της, για τα στήθη της, για το φύλο της και την ηδονή που κατακλύζει το σώμα της, ώστε να την κάνει να πιστέψει πως όλα αυτά πρέπει να πολεμηθούν, να καταπιεστούν, να υπάρχουν για να εξυπηρετούν μόνο πρακτικούς σκοπούς; Κι ακόμη περισσότερο ποιος ήταν εκείνος που πρώτος είχε την καλή θέληση να αντεπιτεθεί σε όλη αυτή την αντίληψη πηγαίνοντας τη γυναίκα και τον άνδρα στο άλλο άκρο της σεξουαλικότητας, σ' αυτή την απελευθέρωση της πλάκας, στην επιφανειακή φιλελεύθερη συνεύρεση, στην ισοπέδωση των φύλων και των ιδιαιτεροτήτων τους, στην απαξίωση κάθε μεταφυσικής ή τουλάχιστον πιο εσωτερικής σημασίας που εμπεριέχεται στον έρωτα; Εντέλει ποιος ήταν αυτός που πρώτος είχε την ιδέα να πάψουμε να νιώθουμε και να εξερευνούμε τους τόσο ρευστούς και εύπλαστους τοίχους της ύπαρξής μας; Σημειώνω ότι η πρώτη επίθεση στον έρωτα και η αντεπίθεση που ακολούθησε είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Πες μου, ο έρωτας είναι πολυτέλεια σε εποχές πολέμου; Ή μήπως αναγκαιότητα; Και τι σχέση έχει η έκφραση και η μορφή του με τα χαρακτηριστικά και την κυρίαρχη ιδεολογία κάθε εποχής και κοινωνίας; Επηρεάζεται από αυτά ή μήπως τα επηρεάζει;

Ποια ήταν η πρώτη σημασία του έρωτα; Τώρα πια έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια κι εγώ τον κρατώ από το χέρι για να ψάξουμε και να σπρώξουμε μαζί εκείνα τα όρια. Κάνε με να μπω σ' εκείνη την πρώτη σημασία του έρωτα, να την κατανοήσω, να την κάνω για λίγο δική μου, να δω τα πράγματα μέσα από αυτό το ιδιαίτερο πρίσμα. Τι διαφορετικό θα δω και θα νιώσω; Θα με κάνει αυτό πιο δυνατή, πιο μαχητική, πιο ανθεκτική για να παλέψω τώρα που πρέπει; Γιατί, αλήθεια, για τι θα παλέψω αν δε ζω για τη ζωή;
Λολίτα Ζωγράφου