Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Χιονίζει!

Επιτέλους χιονίζει ξανά κι εγώ έχω έτοιμα κλαδιά, να βγάλουν άνθη, να βγάλουν καρπούς, να βγάλουν χυμούς και ζωή και να φύγω. Στο άγνωστο πουθενά του "Γαμώτο!" και της υπερκόπωσης, του καφέ και του Βενιζέλου που είναι παντού χωρίς να είναι εδώ. Να φύγω όπως δεν έφυγα ποτέ, όπως θα έφτυνα το πορτοκαλο-πράσινο δωμάτιο και θα έκανα έρωτα με έναν άλλο άντρα στο μαυροκόκκινο δωμάτιο με τις τρεις πόρτες και τα δύο παράθυρα στο ταβάνι. (Όλα έχουν σημασία. Όλα.)

Ξέρεις πόσο καυλιάρα μπορώ να γίνω όταν διαβάζω Λογοτεχνία; Τόσο που προσβάλλω τη μνήμη του  Καβάφη και βεβηλώνω τη "Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου ποιητού εν Κομμαγηνή 595 μ.Χ.". (Όλα έχουν σημασία.) 

Έχω ρίζες βαθιές και αόρατες και μοιάζουν με Λερναία Ύδρα όταν πάω να τις κόψω. Αλλά τουλάχιστον θα τις πάρω και θα φύγω απόψε και πάντα στο χιονισμένο τοπίο όπου ένας Άγιος Βασίλης θα βάλει δώρα κάτω απ' τα κλαδιά μου, μόνο για να του πω "Υπάρχουν κι άλλα δέντρα με κουφάλες! Ουστ, ρε!". Περιφρονώ ό,τι έρχεται χαρούμενο να αφήσει τις άθλιες πατημασιές του πάνω στο χιόνι της αυλής μου. Όποιος θέλει μπορεί να γλείψει τον κορμό μου ελεύθερα, δε χρεώνω, μα δεν είναι ανάγκη να κόβει τα άνθη μου, ούτε να χαράζει το όνομά του με σουγιά στο ξύλο. 

Ο συν-δημιουργός μου βρίσκεται στο υπερπέραν. Η επόμενη στάση μου είναι εκεί. Απόψε και πάντα.
Λολίτα Ζωγράφου